غزل شمارهٔ ۳۰۷۴

برداشت: دوستی که به من نور و شادی بخشید، با عشق و محبتش نعمت بزرگی به من عطا کرد، چه روز خوشی بود!

برداشت: اگر سرم هم برود، اشکالی ندارد، چون من به عشق او وابسته‌ام. از نگرانی‌های بی‌خودی و دغدغه‌های بی‌معنی رها شده‌ام.

برداشت: او به من نزدیک شد و در گوشم گفت که می‌خواهم یک داستان یا حکایت جالب به تو یاد بدهم.

برداشت: اگر آهوئی که به دام افتاده، خون تو شود، همه خوشبو می‌شود؛ اگر لحظه‌ای از ما دور شوی، تو به خاطر زیبایی‌ات، دچار بی‌تابی خواهی شد.

برداشت: وقتی روح تو به اوج و کمال رسیده و جان‌دار شده، چرا به کم‌ ارزشی چون بدن و زندگی مادی اهمیت می‌دهی؟ وقتی به ارزش والای خود دست یافته‌ای، چرا به یک دانه کم‌ارزش قناعت می‌کنی؟

برداشت: به سمت محفل نیکوکاران برو و رقیبان را به سویی ببر که مانند خضر و چشمه حیات باشند و از زندگی نوینی بهره‌مند شوند.

برداشت: این شعر به توصیف شرابی می‌پردازد که به رنگ قرمز متمایل به لعل رسیده و از انگور نیست. شاعر به زیبایی به نکته‌ای اشاره می‌کند که این شراب نه تنها خوش‌طعم است، بلکه شیرینی‌اش نیز از شکر خاصی نیست. در واقع، شاعر قصد دارد کیفیت و تفاوت این شراب را با دیگر نوشیدنی‌ها بیان کند.

برداشت: هوا و حرص مانند آتش هستند و تو با این بازی بی‌فایده، بال و پر خود را چه بی‌جهت می‌سوزانی؟

برداشت: سکوت کن که مردم از صدای تو آگاه نیستند، تو تنها کسی هستی که می‌دانی پیروزی واقعی چیست.