غزل شمارهٔ ۳۰۷۲

برداشت: به من نگاه کن، زیرا اگر به هر کس دیگری نگاه کنی، مطمئناً متوجه می‌شوی که او از عشق به خدا بی‌اطلاع و غافل است.

برداشت: به چهره‌ای بنگر که به خاطر حق و صداقت، زیبایی و جذابیتی دارد، چرا که ناگهان از آن چهره، برتری و ثروتی نصیب تو خواهد شد.

برداشت: تو را همانطور که عقل پدر است، بدن نیز مانند مادری است. زیبایی چهره‌ات را از پدرت به ارث برده‌ای، اگر فرزندی هستی، به این موضوع توجه کن.

برداشت: بدان که آن شخص سالخورده، تمام ویژگی‌های خداوند را در خود دارد، هرچند که ظاهراً به شکل انسانی به نظر می‌رسد.

برداشت: در برابر تو، مانند کفی در دریاست و از نظر دیگران، دریا همیشه ثابت و آرام است، در حالی که هر لحظه در حال تغییر و حرکت است.

برداشت: هنوز هم مشکل وجود دارد، حال پیر تو را که مانند هزار نشانه بزرگ است، چه بی‌هنری در آن نهفته است.

برداشت: تصویر زیبایی از دختری روحانی به مریم رسید که از دنیای پاک و بدون آلودگی برآمده است، نه از عالم خشک و بی‌حالت.

برداشت: از آن نفسی که در آن روح پنهان است، دل مانند یک حاملگی می‌شود و پیام‌آور راهی می‌رسد.

برداشت: آیا دل تو، که از آن خسرو است، در لحظه‌ای که به حرکت درمی‌آید، به تماشا نرود؟

برداشت: وقتی که عشق و زیبایی، مانند خورشید تبریزی، وجودت را پر کند و دل تو از وابستگی‌ها پاک شود، در این حال، روح تو به سوی چیزهای نامرئی و ناشناخته پرواز می‌کند.