غزل شمارهٔ ۳۰۷۱

برداشت: ای دل! مانند پرنده‌ای که به وصال محبوب رسیده، پرواز کن. چرا پرواز نمی‌کنی؟ هیچ‌کس تو را نمی‌شناسد، نه انسان و نه پری.

برداشت: تو زیبایی و دلربایی، اما نه در واقع دل کسی را داری. با هر ترفند و حیله‌ای خودت را به شکل کسی که دل می‌بردی، درآورده‌ای تا بتوانی هزار دل را تسخیر کنی.

برداشت: لحظه‌ای خود را به خاک بیفکن و وفاداری نشان بده و لحظه‌ای دیگر از آسمان و زمین بگذر و فراتر از هر دو جهان قرار بگیر.

برداشت: روح انسان اگر بال و پر نداشته باشد، نمی‌تواند اوج بگیرد و به جایی برسد. همچنین، اگر چیزی برای نگاه کردن وجود نداشته باشد، چگونه می‌توان به تماشا نشست و دید؟

برداشت: نمی‌توان از توبه به توفیق دست یافت، چون این توبه هرگز نمی‌تواند با تو همراه شود. هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که نشان دهد این توبه می‌تواند به درستی به تو ارتباط برقرار کند.

برداشت: چه می‌شود از آن مس بیچاره وقتی که به کیمیا تبدیل شود، که در این حالت دیگر از صفت مس بودن کنار نمی‌رود و به زری (طلا) تبدیل نمی‌شود.

برداشت: کیست که در فصل بهار، وقتی تازه سبزه و گل می‌روید، دانه‌ای از یک بیچاره را فراموش کند و آن دانه به خاطر درختی که از آن می‌روید، نابود نشود؟

برداشت: کیست که وقتی به آتش بیفتد، به شعله‌ای بدل نشود و همچنان مسکین و بی‌پناه باقی بماند؟ این سوال نشان‌دهنده‌ی تلاش فردی است که می‌خواهد در برابر چالش‌ها و سختی‌ها مقاومت کند و از حالت ستم‌گرفتگی خارج شود.

برداشت: عقل‌ها و دانش‌ها مانند ستاره‌ها هستند، اما تو همانند آفتاب جهانی هستی که پرده‌ها را کنار می‌زنی.

برداشت: جهان مانند برف و یخ است و در فصل تابستان هیچ نشانه‌ای از آن باقی نمی‌ماند، همان‌طور که تو، ای شاه، بر جایگاه خود اثر نمی‌گذاری.

برداشت: بگو که من بیچاره‌ام، چرا که وقتی به تو نگاه می‌کنم، انگار که خودم را فراموش می‌کنم و به حقیقت خودم پی نمی‌برم.

برداشت: بهترین و کامل‌ترین ویژگی‌های خداوند متعلق به شمس تبریزی است و از تصورات محدود انسان‌ها فراتر است.