غزل شمارهٔ ۳۰۶۹

برداشت: چشمان یک دلداده باید نگهدار باشند و مراقب باشند که به چهره‌ی کسی جز محبوب نگاه نکنند.

برداشت: اگر با محبوبم نباشی، بهتر است بروی، چون می‌ترسم دلی که جز عشق تو را می‌خواهد، آسیب بزند و به من آسیب برساند.

برداشت: مواظب باش که چشمانش به چشمان تو نیفتد، زیرا در چشمان تو تصویری از فردی فریبنده را خواهد دید.

برداشت: به من نگاه کن که محبوبم در آزمایش‌ها مرا فریب داد و با نَفَس‌هایش به دنیای زیبایی کشاند.

برداشت: گلی به نمایش گذاشته شد که زیبایی‌اش باعث می‌شد دیگر گل‌ها به خاطر او حسادت کنند. همچنین، بتی هست که همه بت‌ها در برابر او عاجز و ناخودآگاه هستند.

برداشت: اینگونه با تعجب سرتان را تکان دهید که این وضعیت نادرست و عجیب است. توجه کنید به این موضوع.

برداشت: به گونه‌ای که دزد دنباله‌رو توست و به من گفت، وقتی که من نگاه کردم، دستان این دزد چیزی را ربود.

برداشت: به خاطر اشک‌های داوود، سبزه‌ها رشد کردند، زیرا او به خاطر تماشای نقش و زیبایی، چنین کرد.

برداشت: پدر تو را از بهشت بیرون کن، و به سختی به این دنیا بیاور، تا بر یکی از سرنوشت‌های ناعادلانه دلالت کند.

برداشت: از ابروی سنبل‌مانند پرهیز کن، زیرا چشم پادشاه به تو دوخته شده است. بترس که او به سوی تو نگاه می‌کند و تمایل به خرید تو دارد.

برداشت: چشم‌های تو همچون مایه حیات و سرپرستی‌اند، پس نباید آن‌ها را به دست زغالی بدهی، چرا که زغال نماد نابودی و بی‌کیفیتی است.

برداشت: در اینجا به ما می‌گوید که اگر کالای ناچیزی را در دنیای فانی بدهی، در عوض می‌توانی چیزی ارزشمند و پایدار به دست آوری. او به خوبی تجارت و سودمندی را تشبیه می‌کند که به دست آوردن لذایذ معنوی و جاودانه را ممکن می‌سازد.

برداشت: سکوت و آرامش کن، زیرا حتی اگر چشمانت را بسته‌ای، مکارانه‌ها و تظاهرهای مردم باعث شدند که تو به شعر و نظم تمایل پیدا کنی.

برداشت: شمس دین، که مایه افتخار تبریز است، در کنار توست؛ پس چرا نگران خوبی‌ها و بدی‌ها باشی با داشتن چنین همراهی؟