غزل شمارهٔ ۳۰۶۷

برداشت: چگونه می‌توانی با تدبیر و مهارت، شخصی بزرگ و ارزشمند را تحت تأثیر قرار دهی، در حالی که ترتیب و نظم کارهایت را به خوبی رعایت نکرده‌ای؟

برداشت: به جان من، به محله خراباتی‌ها بیا و فقط یک لحظه با من باش. تو هم آدمی هستی که احساس و وجود داری.

برداشت: بیایید و دلبستگی‌های دنیایی را رها کنیم و به عشق و دوستی بپردازیم، چرا که پیش از آن‌که به دنیا بیاییم، اصل وجود ما در خمره عشق و آرزو بوده است.

برداشت: در این دنیا، افراد فقیر، عارف و درویش به نظر می‌رسند، اما در واقع، هشیاری و آگاهی آنها فراتر از این نام‌هاست که شاید تو فکر کنی.

برداشت: گوش دادن به موسیقی و نوشیدن شراب کار درویش نیست، زیرا برای او زیان و سود اهمیتی ندارد؛ اینها بیشتر به کار بازار و کسب و کار مربوط می‌شود.

برداشت: بیا بگو که چه چیزی می‌تواند برای همیشه خوشی و شادابی را به ارمغان بیاورد. بی‌تکلف و راحت، به این فکر باش که زندگی چقدر می‌تواند راحت و زیبا باشد.

برداشت: چرا برای سرت که درد نمی‌کند، باند می‌کنی؟ چرا بدنت را که بی‌درد است به بیماری می‌سپاری؟