غزل شمارهٔ ۳۰۶۴

برداشت: از صبح زود، دل من به یک آرزو پرواز می‌کند، مانند کسی که طلبکار باشد و خواسته‌ای از من دارد.

برداشت: عجب که دل من دیشب چه خواب عجیبی دیده که امروز در سرم احساس شور و شوق زیادی دارم.

برداشت: دل من چه کاری می‌تواند انجام دهد وقتی که فرشتگان قضا به طور مداوم از بالا به آن وارد می‌شوند؟

برداشت: دل مثل یک پرستار، از نگهبان غیر ایرانی محافظت می‌کند، زیرا هیچ بهانه‌ای برای ناپدید شدن یا کمبود محبت وجود ندارد.

برداشت: دلیلی برای دوری وجود ندارد، اگر هم دلیل باشد، کجا سخنی برای گفتن و احساسی برای ماندن هست؟ اگر هم دلیلی باشد، کجا پایم در حرکت است؟

برداشت: جهان به وجود آمده و ما مانند سیلابی که از بالای کوه به سمت پایین سرازیر می‌شود، با شادی و شوق در حال حرکت هستیم تا به دریا برسیم.

برداشت: هرچند که سیل به خاطر جاده ناهموار شکایت می‌کند، اما او در سفر خود لحظه به لحظه زیبایی‌ها را می‌بیند.

برداشت: چگونه می‌توانم از کسی که مرا به شدت در چنگال خود گرفته و مانند ساز زنگوله‌دار به صدا درآورده، شکایت نکنم و دردی را نچشم؟

برداشت: هوس و آرزوها نشسته‌اند و می‌گویند که فردا این کار را می‌کنیم و آن کار را. اما او نمی‌داند که هیچ‌کس برای فردا زنده نمی‌ماند.

برداشت: عاشق من در جستجوی عشق حقیقی است و به وعده‌ها و تعهدات آینده اهمیت نمی‌دهد؛ او فقط به لحظه اکنون اهمیت می‌دهد و به فکر مسائل مالی نیست.