غزل شمارهٔ ۳۰۶۳

برداشت: هر جا که عشق وارد دل باشد، مثل چشمه‌ای پر از شیرینی و طراوت، احساسات و شور و شوق از دل زنده و سرشار جاری می‌شود.

برداشت: دعا کلید برآورده شدن نیازهای مردم است، زیرا دعا از جان برمی‌آید و مانند نوری است که راه را روشن می‌کند.

برداشت: ای دل، در کوی بی‌خودان و اهل دل، به ناز و کرشمه‌ات بها نده. تو باید ببینی و درک کنی که تا زمانی که جهان را درک نکرده‌ای، نباید به ظواهر و ناموس‌ها توجه کنی.

برداشت: در آن زمان که همه چیز مشخص بود و روح تو بدون جسم وجود داشت، به تو نشان داده شد که آنچه در حال حاضر با غم و اندوه دست و پنجه نرم می‌کنی، همانی است که هستی.

برداشت: شما دارای قدرت و قابلیت‌های ویژه‌ای هستید که می‌توانید به ارتفاعات بلند پرواز کنید. نگرانی‌ها و مشکلاتی که دارید نباید مانع پیشرفت شما شوند، چه در حال دویدن بر پشت خر باشید و چه بر اسب.

برداشت: بگو ببینم چه چیزهایی را به دست آوردی که برایت جلو نرفته است. بیا نزدیک‌تر که تو بزرگ‌ترین و باارزش‌ترین میان این بزرگان هستی.

برداشت: تو برای من از تاج پادشاهی گرانبهاتر و ارزشمندتری، چون جواهری هستی که در درون جانم پنهان است، همچون عروسی که در روز عروسی به زیباترین شکل آراسته شده.

برداشت: در جهانی که قوانین خاصی دارد، چه تأثیر عمیقی بر زندگی و اتفاقات می‌گذاری که حتی از دوردست‌ها نیز قابل مشاهده است.

برداشت: در روز قیامت، فرشتگان به خاطر زیبایی و مقام تو به تو احترام خواهند گذاشت و در مقابل تو زانو می‌زنند، در حالی که ابلیس و پیروانش از تو دوری می‌کنند چرا که تو انسان هستی و از خاک آفریده شده‌ای.

برداشت: شما در میانه کار خود را با صداقت تمام انجام دادی و به خاطر این صداقت، دیگران هم بعد از این به خدمت شما خواهند آمد و به شما کمک خواهند کرد.

برداشت: درخشش انگشتان تو مانند ستاره‌هاست و حالا مثل آفتاب بر تو روشنایی می‌افکند، اما این نور هیچ نام و نشانی ندارد.

برداشت: هرچند که زیبایی و دلربایی چهره‌ات شایسته تحسین است، اما نگذار که نیاز و نیازمندی‌ات باعث حسادت دیگران شود، زیرا لذت زیبایی تو را می‌توان همچون رامینی درک کرد.

برداشت: هشدار بده به خودت که کمتر در حرف‌ها و ظواهر بمان، چون تا به حال کارهای زیادی انجام داده‌ای. حالا وقت آن رسیده که به عمق موضوع بپردازی.