غزل شمارهٔ ۳۰۶۲

برداشت: اگر تو از خوشی و شوق سرشار هستی، چرا از دیگران دعوت نمی‌کنی تا در این شادی با تو شریک شوند؟ و اگر خوشی و شوقی نداری، پس چرا وقایع دیگران را به آنها نمی‌گویی؟

برداشت: اگر از جام مسیحی جان نوشیدی، چرا از آسمان چهارم عبور نمی‌کنی؟

برداشت: چرا از کسی که سرخوش و شاداب است فاصله بگیری؟ و چرا از کسی که در حال آرامش و خواب‌آلودگی است دوری کنی؟

برداشت: چرا مانند آفتاب، هدیه نور خود را پنهان می‌کنی؟ و چرا مانند ماه نو، خود را در تاریکی نگه می‌داری و نور خود را بروز نمی‌دهی؟

برداشت: وقتی که زیبایی و نور آفتاب چهره‌ات را روشن می‌کند، چرا جان و دل را در برابر این زیبایی محافظت نمی‌کنی و به آن حمله نمی‌کنی؟

برداشت: اگر تو مانند نی از طعم شیرین لب او بهره‌مند شوی، پس چرا همچون نی، جهان را پر از خوشی و لذت نمی‌کنی؟

برداشت: اگر تو همچون ابر باران‌زا هستی و قادر به آوردن نعمت و فراوانی هستی، پس چرا مانند ابرها زمین را پر از گوهر و برکت نمی‌کنی؟

برداشت: چرا وقتی که تو در میان گل‌ها هستی، چهره‌های زیبا از تو الهام نمی‌گیرند؟ تو که در دل درد و رنج نمی‌کنی، چرا چشم‌انتظار نمی‌باشی؟

برداشت: به باغ نگاه کن، افرادی که لباس سبز بر تن دارند به سمت شاه می‌آیند. چرا سفر نخواهی کرد؟

برداشت: وقتی که از بهار حیات، مانند درخت و لباس معنوی برخورداری، چرا نباید جلوه‌ی دل خود را مانند درخت بروز دهی؟

برداشت: وقتی دنیا برای درویش‌ها ارزشی ندارد، چرا در مجالس فقر، شادی و لذت را ارزشمند نمی‌دانید؟