غزل شمارهٔ ۳۰۶۱

برداشت: اگر یاری نداری، چرا دلت را به طلب و انتظار مشغول می‌کنی؟ و اگر به یاری رسیدی، چرا از خوشحالی و شادی لذت نمی‌بری؟

برداشت: اگر دوستانت با تو دوستی نکنند، چرا تو خودت به دوستی با آن‌ها اقدام نمی‌کنی؟ و اگر ساز رباب درست نواخته نمی‌شود چرا آن را کوک نمی‌کنی؟

برداشت: اگر حجاب تو را از حقیقت دور کند و به مانند ابوجهل شود، چرا به جنگ با ابوجهل و ابولهب نپردازی؟

برداشت: اگر از روی تنبلی و بی‌حالی می‌گویی که این واقعاً کار عجیبی است. باید به تو بگویم که آن‌چه عجیب است کار تو است که عشق چنان اعجوبه‌ای را در سر نداری

برداشت: تو نور و روشنی جهان هستی، پس چرا دل کسی را تیره و تار می‌کنی که نتواند دیگر گناه و حسرتی را در دل داشته باشد؟

برداشت: تو مانند طلا هستی که در کوره به خاطر مشقت و سختی‌هایی که می‌کشی، دیگر به فکر جمع کردن پول نخواهی افتاد.

برداشت: وقتی که وحدت وجود دارد، چرا در این دیار تنهایی، فقط به بیان می‌پردازی و روح خود را از غیر حق دور نمی‌کنی؟

برداشت: آیا تا به حال مجنونی را دیده‌ای که توانسته باشد با دو لیلی ارتباط برقرار کند؟ پس چرا تو دل‌باخته‌ی یک نفر نیستی و به فکر جذب دیگری هم نیستی؟

برداشت: در شب، وجود تو مانند ماهی در کمین است. پس چرا در نیمه شب دعا و مناجات نمی‌کنی؟

برداشت: اگرچه تو مست نوشیدن شراب کهنه یا جدید هستی، اما شراب واقعی به تو اجازه نمی‌دهد که از رندی و شورش بگذاری.

برداشت: شراب من نمادی از عشق است و مخصوصاً از دست خدا که زندگی‌ات حرام باشد اگر جان خود را به بهانه‌ای کوچک تلف کنی.

برداشت: هرچند که کلمات بسیار می‌گفته می‌شود، اما بهتر است این مطالب را با احساس و جان درک کنی و تنها به بیان زبانی بسنده نکنید.