غزل شمارهٔ ۳۰۵۸

برداشت: از صبح زود، محبوبم جامی به من داد و نوشیدنی را به آرامی دراز کرد تا من بتوانم طعم خامی را بچشم.

برداشت: این بیت اشاره به نوشیدنی و پذیرایی دارد که نه از شراب و نه از ظروف شیشه‌ای است. همچنین، تشبیه نمی‌شود به رفتار کسانی که به خاطر خوراکی‌های شیرین و خوشمزه‌ای مانند قند و بادام از نعمت‌ها بهره می‌برند. به عبارت دیگر، این نوشیدنی و پذیرایی، ویژه و متفاوت است و به نوعی فراتر از متعارف به نظر می‌رسد.

برداشت: باد باده را به من داد، درست مانند آنکه آب گرم به باد سپرده شود، پس یار مهربانم مرا در آغوش گرفت.

برداشت: من بسیار به تظاهر و نشان دادن خود مشغول بودم، و او به من می‌گفت که این کار را نکن، زیرا در روزگاری که در آن هستیم، چنین وضعیتی به ندرت پیش می‌آید.

برداشت: من با ناز و غنچه‌ای رفتار کردم، اما او امروز به دلایل نامعلوم با من به جدال پرداخت و چند دشنام به من داد.

برداشت: شراب این‌چنینی و من به‌عنوان ساقی و تو مانند نی، سخن می‌گویی که کسی جز نادان یا فردی عادی نمی‌تواند این‌طور بگوید.

برداشت: در این بیت شاعر بیان می‌کند که هزار بار خیانت و بدرفتاری او را آزار داد، اما من به خاطر دشنام‌های او نه شرمنده‌ام و نه نامی از من باقی مانده است. به نوعی از بی‌اعتباری و بی‌احترامی که به او شده است، رنج می‌برد.

برداشت: چطور می‌توانی نسبت به محبت آن شاهی که می‌تواند به راحتی جهانی را به خاطر یک پیام ویران کند، بی‌تفاوت بمانی و مست نشوی؟

برداشت: باید کسی را پیدا کنم که با او این حرف را تمام کنم؛ دلم را به خاطر آرامش و زیبایی‌اش خراب کرده است.

برداشت: سرم را بر پای او گذاشتم و مثل آدم‌های مستان، حالت سرم به قدری شگفت‌انگیز شد که در نهایت به یک سرانجام خاص رسیدم.

برداشت: او سرم را در آغوش گرفت و با مهربانی و نوازش، عشق غریب و هدیه‌ای بی‌نظیر را به من تقدیم کرد.

برداشت: سپس با دقت به افراد حاضر می‌گفت که چنین پرنده‌ای با این نوع دام مناسب نیست.

برداشت: به باغ برو و صدای خوش بلبل را بشنو، در قفس نباش و از کنار بام دوری کن.

برداشت: من از سخن گفتن دست کشیدم و دیگر غزل نمی‌گویم، مگر اینکه مانند کسی که در دوزخ گرفتار است، دچار احساساتی عمیق و سوزان شوم.