غزل شمارهٔ ۳۰۵۲

برداشت: چه نوشیدنی‌ای بود که به دور از هرگونه غم و اندوه نوشیدی که زمانه را با شادی می‌شکافد و روشن می‌سازد؟

برداشت: اگر در جانت شرابی نیست، راست بگو که چه بهانه‌ای داری. بهانه‌ها را نپیچان و درست بیان کن، مثل یک استاد.

برداشت: ای دل آرام، چرا از او که جز قامتش در این دنیا چیزی راست و درست نیست، راست می‌طلبی؟

برداشت: برای اینکه در زندگی موفق باشی، باید راست و درستکار باشی مانند تیر که مستقیم پرتاب می‌شود. اما حریفان و شرایط می‌توانند منحرف و بی‌راست باشند، مانند کمان که به طرفین منحرف می‌شود. همان‌طور که تیر را در آستین کمان می‌گذاری، باید آمادگی داشته باشی و وقتی به چالش‌ها برخورد کردی، با تصمیم درست و اهداف مشخص وارد عمل شوی.

برداشت: اگر تو به راستا و درستی پایبند نباشی، در حقیقت تو زیان‌خواهی نمی‌کنی، زیرا رفتارت به مانند تیر می‌ماند که به کمان نادرست پرتاب شده است.

برداشت: بیا دوباره باری بگذار تا ببینم آنچه هست که جان عارف را مست می‌کند و رقیب زاهد را به چالش می‌کشد.

برداشت: زمانی که به شدت تشنه بودم، خوب ندیدم. حالا که دوباره آمده‌ام، مثل یک برده مطیع و فرمان‌بردار هستم.

برداشت: من تو را فریب نمی‌دهم و این تنها یک بار است که با تو رفتار می‌کنم. دیگر بس است، چراکه تو خودت از اصل و ریشه فریبکاری آگاه هستی.

برداشت: هرچند که تو به دیگران فریب و ناز می‌زنی، اما کاش من را یاری کنی مثل بیدار کردن کسی که خوابش را شکسته‌اند.

برداشت: وقتی روزه‌ها به پایان رسید، بندها را باز کن و روز را جشن بگیر، چرا که هم به تو شادی و خوشی می‌دهد و هم تو را در مقام عروسی و دامادی قرار می‌دهد.

برداشت: اگر به خوک جرعه‌ای از آن خمره بدهی، شیر در آسیاب به نفع او می‌چرخد.

برداشت: وقتی نام شراب را بر زبان می‌آورم، تو همان آتش و شعله‌ای هستی و اگر در میان جمع فریاد هم بزنم، باز هم تویی که در خاطر من می‌درخشی.

برداشت: تو آن‌قدر بی‌نظیری که هیچ‌کس دیگری در کنار تو جا نمی‌شود، اما به خاطر حسادت به تو، لقب‌های زیبا به دیگران داده‌اند.

برداشت: گاهی در زندگی انسان به خوشی‌ها و موقعیت‌های خوب می‌رسد و زمانی دیگر با مشکلات و موانع روبه‌رو می‌شود. در این میان، در برخی لحظات از جنبه‌های مختلف رنج و لذت بهره می‌برد. تو، ای راهنما و هدایت‌گر، در زمان‌هایی مهدی و در زمان‌هایی دیگر، هادی و راهنمایی برای دیگران هستی.

برداشت: وجود زیبای ماه مانند گلزار است، زیرا با نورش همه جا را روشن می‌کند. اما او از هر دو، یعنی گل و سرو و سوسن، آزادتر است و در عین حال به خود می‌بالد.

برداشت: اگر من هر چه بگویم، تو نمی‌فهمی، زیرا هر جزء یا فرد نمی‌تواند چیزی را به جز خود افراد بیاموزد و درک کند.

برداشت: من مانند جزئی از وجود تو هستم تا زمانی که تو بخواهی و میل کنی. وقتی که تو تمایل پیدا کردی، من را به سوی خوشبختی و آبادانی می‌کشی.

برداشت: شمس تبریزی، که مظهر بزرگی و افتخار تبریز است، نمونه‌ای از اصل وجود و خلاقیت را به نمایش می‌گذارد.