غزل شمارهٔ ۳۰۵۱

برداشت: در پایان کار، ناگهان از دنیا رفتی و این واقعه بسیار عجیب است. به کدامین راه از این جهان عبور کردی؟

برداشت: تعداد زیادی از پر و بال و قفس را خراب کردی، به آزادی رسیدی و به سمت جهان حرکت کردی و جانت را به پرواز درآوردی.

برداشت: تو دوباره خاصیتی از خودت نشان دادی، مانند طبل که صدایش به دوردست‌ها می‌رسد، تو نیز به مکان‌های نامعلوم سفر کردی.

برداشت: بدی تو مانند حالتی است که بلبل زندگی شاداب خود را در میان جغدها می‌گذراند. بوی گلستان در جایی به مشام می‌رسد که تو از آنجا رفته‌ای.

برداشت: تو مدت‌های زیادی از شادی و لذت‌ها بهره‌مند شده‌ای، اما سرانجام به مکان دائمی خراب و بی‌سر و سامانی رفتم.

برداشت: وقتی نشانه موفقیت را پیدا کردی و به آن سمت حرکت کردی، توانستی از آن نشانه عبور کنی و به هدف خود دست یابی.

برداشت: این دنیا نشانه‌های نادرست و مشوّش به تو می‌دهد، مانند غول که نشانه‌ای بر جای می‌گذارد، در حالی که تو به سوی جاهایی می‌روی که نشانه‌ای وجود ندارد.

برداشت: تو تاج و محبوبیت را چه فایده‌ای دارد وقتی که تو خود به درخشندگی آفتاب تبدیل شده‌ای؟ چرا به خود زحمت می‌دهی که کمر را طلب کنی، وقتی که دیگر از میان رفته‌ای و اثری از تو باقی نمانده است؟

برداشت: دو چشم کشته، گفتند که چرا به روح توجه نمی‌کنی، در حالی که تو باید به جان خودت نگاه کنی، زیرا جانت به عشق جان داده است.

برداشت: ای دل، چقدر نادر است پرنده‌ای که برای شکار تو، با دو پرش همچون سپری در برابر تیر و نیزه می‌رود.

برداشت: گل به طرز عجیبی از پاییز دور می‌شود. چه خوش‌طینت است گلی که در برابر باد خزان، خزان را فراموش کرده و هنوز شاداب است.

برداشت: تو مانند باران از آسمان بر زمین می‌باری و به هر سو پخش می‌شوی، تا اینکه به ناودان می‌رسی و به گوشه‌ای می‌روی.

برداشت: سکوت کن و از بیان دردهای خود پرهیز کن، زیرا در آرامش و در سایه یاری مهربان قرار گرفته‌ای و به خواب رفته‌ای.