غزل شمارهٔ ۳۰۵۰

برداشت: خداوند زیبایی و اصل خوبی، به جان و عقل من راه پیدا کرده است، همانطور که گل را به زیبایی می‌کوبند.

برداشت: بیا و برگرد که زندگی و نجات مردم در وجود توست. بیا که تو مانند نور و روشنی یعقوب هستی.

برداشت: به جلو برو و روی آب گام بردار، زیرا حضور تو باعث می‌شود که تیرگی و ناپیدایی از بین برود و روشنایی بیافریند.

برداشت: از درخشش و زیبایی تو، سنگ‌ها به جواهراتی گرانبها تبدیل می‌شوند و کسی که در پی توست، به آنچه مطلوبش است خواهد رسید.

برداشت: بیا که زیبایی و شکوهی را به ما هدیه می‌دهی، بیا که تو درمانگر دردهای بسیاری هستی.

برداشت: بیا نزدیک‌تر، هرچند که هرگز واقعاً نرفته‌ای، اما با این حال هر حرفی را که بگویم با شیفتگی برایت می‌گویم.

برداشت: برای جانی که شایسته محبت و عشق است، تو را به جای جانم می‌نشانم. بگذار که محبوبی، عاشق و معشوق خود را از همه چیز فراتر دانسته و در دل خود جای دهی.

برداشت: اگر او شاه و حاکم جهانی نیست، ای دنیا، پس چه کسی می‌تواند بگوید چرا در این شرایط نا به سامان به سر می‌بریم؟

برداشت: گاهی پرچم سبز او به شکلی زیبا و لطیف در می‌آید و گاهی دل‌های لشکر را به هیجان می‌آورد، به طوری که گاهی اوضاع به کلی دگرگون می‌شود.

برداشت: لحظه‌ای فکر می‌کنی و طرح‌هایی را که به ذهنت می‌آید خلق می‌کنی، گاهی هم مانند یک خدمتکار، فرش‌ها را مرتب و زیبا می‌کنی.

برداشت: وقتی که نقش را پاک کنی، در واقع به آن روح و جان تازه‌ای می‌بخشی و مثل فرشته‌ای می‌گردانی.

برداشت: سکوت کن و همانند مشک آب را نگه‌دار، و اگر از شکاف بریزانی، بدان که دچار نقص و ایرادی خواهی بود.

برداشت: دل تو به شمس تبریزی رسید و در آنجا احساس کردی که چقدر دل شاداب و سرزنده است، مثل اسب چابکی که با شور و حال در حرکت است.