غزل شمارهٔ ۳۰۴۳

برداشت: وقتی از مرزهای عادی عبور کردی، بیا و بگو حالا چه احساسی داری. آیا به خاطر عشق دلت دیوانه شده و از درونت چیزی را بیرون کشیده‌ای؟

برداشت: سختی‌های زیادی را در برابر تو تحمل کرده‌ام و صبرم به شدت آزمایش شده است. اما حالا از این وضعیت ناراحت‌کننده خارج شو و به من کمک کن تا از این طوفان خونین نجات پیدا کنم.

برداشت: خونی که بهترین است همان شراب است و جگر بهترین چیزی که می‌توان خورد کباب است. پس تو باید بر این دو چیز بیشتر بیفزایی، زیرا از افزون‌تر شدن، برکت و خیر بیشتری به دست می‌آید.

برداشت: وقتی که از شدت عشق به تو غرق در شادی هستم و در حال فنا شدن در وجود تو هستم، دیگر از شکست عشق و تنهایی چه غمی دارم؟

برداشت: به بیرون جستجو کردم و در درون خودم را دیدم، عشق و میل من به جستجو و کاوش درونم بیشتر شد.

برداشت: دل من را از من ربودی، در حالی که دل واقعی نداشتم و فقط تو بودی. چه شعله‌ای از آتش، چه دودی که بلند می‌شود، چه جادو و سحری در کار است.

برداشت: چهره زیبای تو، همچون خورشید درخشان تبریز است که آثار و نقش‌های زیبایی را از روح و ماهیت خود به نمایش می‌گذارد.