غزل شمارهٔ ۳۰۳۹

برداشت: هزار جان پاک و ارزشمند برای شکوه و زیبایی تو فدای می‌شوند، چرا که تو به جهان زندگی و روح می‌دهی.

برداشت: بسیاری از روح‌ها به تو جذب می‌شوند و حلقه‌های محبت و دوستی به گرد تو می‌چرخند؛ مانند ماهی که از پرده‌های پنهان خود نمایان می‌شود.

برداشت: وقتی در میدان جنگ با شجاعت و قدرت حرکت کنی، انگار که از دل دریا طوفانی به راه می‌اندازی و هزاران دریا به جوش می‌آید، مانند قطره‌ای که از جایی بچکد.

برداشت: تو که با نگاهی عمیق و قوی به دنیا می‌نگری، می‌توانی با یک نگاه به من، خوشبختی دنیا و آخرت را ببخشی.

برداشت: اگر در این دنیا بی‌نظمی و کجی وجود دارد، باید تلاش کنی تا آن را درست کنی. مانند اینکه باید کمان زمان را محکم بکشی و بر tension آن افزوده کنی؛ چون در این دنیا، سختی‌های زیادی وجود دارد که باید بر آن‌ها غلبه کرد.

برداشت: نه چرخ زمان به من زهر نداد و نه ترس و وحشت باقی ماند، زیرا وقتی دل من ثنای تو را خواند، امنیت و آرامش به من رسید.

برداشت: با تلاش و سعی خود، بهترین جلوه‌ها را به نمایش بگذار و به گرد و غبار آسمان برخیز. هزاران زیبایی را نمایان کن، اما به خاطر داشته باش که تو همچنان یک نفر هستی و هیچ‌کس غیر از خودت نمی‌تواند به درستی تو را بشناسد.

برداشت: ای چرخش گنبد آسمان، اگر تو زمان با من نباشی، ستاره‌ای از هزاران ماه هم نمی‌تواند نورش را به من برساند.

برداشت: اگر تو، ای شمس تبریز، به مقام بالا بنشینی، مثل یک خواجه، آن وقت همه آفتاب‌های زمان را به مانند خدمتگزاران به زیر فرمان خود درخواهی آورد.