غزل شمارهٔ ۳۰۳۷

برداشت: ای مه زیبای من، هر شبی که تو بدرخشی، من حاضر هستم که عمر عزیزم را فدای خاک پای تو کنم و از عمر خود بگذرم.

برداشت: به مانند شب در حال حرکت، تو خود آرزویی هستی و نوری که مسافران آسمان را راهنمایی می‌کند. تو شعله‌ای و همزمان آب آرامش‌دهنده‌ای.

برداشت: در این دنیا و در این گردش شگفت‌انگیز، اگر خوش شانس باشی و من و ماه را یکجا ببینی، چه خوب خواهد بود.

برداشت: اگرچه او روح جهان است و به کسی تعلق ندارد، ولی تو به او روی بیاور و اعمال نیک انجام بده هر چند غرق در پاداش‌ها هستی.

برداشت: اگرچه مشغول زندگی هستی، وقتی پیامی برایت فرستاده شود، به حق آن شخص که بسیار نرم و زیبا پاسخ بده.

برداشت: هنوز در ابتدای مسیر هستی و بیشتر از آنچه که به دست آورده‌ای، در برابر توست. تو هنوز در چهره‌ای پنهان هستی و رازهای زیادی در دل داری.

برداشت: در دل من ناله‌ها و زخم‌های زیادی پنهان است. خوشا به حال تو که مثل رباب (ساز) در دست من هستی و می‌توانی آن را بنوازی.

برداشت: دل من به تو مانند یک ساز موسیقی است و بدنم مانند یک ویرانه. پس بر این ساز بنواز و مرا در گدازه‌های مستی ببر.

برداشت: همه از جام تو سرمست و شاداب‌اند، اما هیچ‌کس نمی‌پرسد که این سرخوشی از چه نوشیدنی‌ای است.

برداشت: کجاست ساحل امنی که تو هر لحظه غرق در دریا هستی؟ کجاست آن آتش پنهانی که تو هر لحظه در حال سوختن و کباب شدن هستی؟