غزل شمارهٔ ۳۰۲۶

برداشت: چرا ای خواجه به این حالت افتاده‌ای؟ آیا عاشق شده‌ای؟ اگر عاشق هستی، باید شجاعت به خرج بدهی و دل را به دست بیاوری.

برداشت: کاش می‌دانستی که بر چه نقطه‌ای ایستاده‌ای و از چه زیبایی و عاشقانه‌ای صحبت می‌کنی.

برداشت: چشمه‌ی آن خورشید هرگز خواب نمی‌بیند و آسمان چشمان تو را از روشنایی او پر کرده است، یعنی تو نگاهی تیزبین و عاشقانه داری.

برداشت: خدای آسمان از این خطر و آشفتگی نگران و نادم شده است. راست بگویم، من از درد دل عاشقی به شدت آسیب دیده‌ام.

برداشت: ای گل زیبا، راست بگو که چرا لباس زیبای خود را از تن درآوردی؟ ای ماهی که از عشق لاغر شده‌ای، به چه سحری دچار شده‌ای؟

برداشت: ای دل مانند دریا، هر لحظه از اندیشه‌هایت به جوش می‌آیی و گوهری از عشق را به نمایش می‌گذاری.

برداشت: شخصی که از عشق و محبوبش دلخور شده، به هیچ چیزی که او را آزار دهد توجه نمی‌کند. اگر تو هم از آن عشق دست بکشی، دل عاشق نیز آسیب خواهد دید.

برداشت: تمام اجزا و عناصر خاک، مانند ما دچار عشق و محبت‌اند، اما ای روح پاک، تو در میان عاشقان، بی‌نظیرترینی.

برداشت: ای عقل و خرد، اگر می‌خواهی در این دریا شنا کنی، دیگر سخن مگو و سکوت کن. چون هنر تو در سکوت است، به چه دلیل خود را در عشق نشان می‌دهی؟