غزل شمارهٔ ۳۰۲۵

برداشت: جای دیگری بوده‌ای و نتوانسته‌ای خود را پر کند، آب دیگری نوشیده‌ای و در اثر آن به چیزی آلوده شده‌ای.

برداشت: خود را از عشق و شور و شوق پر کرده‌ای، اما بی‌حساب و بی‌توجه به دل خود، چه چیزی را به او واگذار کرده‌ای که هنوز آرام نیستی؟

برداشت: داستانی از گنج و دارایی در دل تو وجود دارد، اما من به خاطر این گلی که بر سر آن گنج است، نمی‌توانم احساساتم را به تو ابراز کنم. آخرین بار که چیزی شبیه به این را شنیده‌ام، بدون آنکه از دیدن آن چیزی بدانم.

برداشت: چشمان سفید از نشانه‌های نفس و خشم است، مثل این که برای درمان درد، از سنگ یشم سرمه درست کنی و آن را پاک کنی.

برداشت: از نظر همیشه حاضر، جان تو روشنایی خورشید را دارد، ولی تو آن را با گل پوشانده‌ای.

برداشت: محبت واقعی در دل تو پنهان است و این عشق باعث می‌شود که تو به فکر لذت‌های زودگذران نباشی. چرا عذاب شکم را به خاطر هوس‌های بیهوده تحمل می‌کنی؟

برداشت: این علاقه و عشق به تو نتیجه وجود شمس دین است و بخت من هم از تبریز است که تو را پرورش داده است.