غزل شمارهٔ ۳۰۲۳

برداشت: روح ما مانند یک قصر است، اما در عین حال، ما در حال زندگی در ویرانه‌ای هستیم؛ یار و همراه ما نیست و غریبه‌ای در کنار ما وجود دارد.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که راهی پرخطر و دشوار مثل بیابانی بکر و زبر است و تنها کسانی می‌توانند به آن دست پیدا کنند که دل و جراتی بزرگ و مردانه دارند. به عبارت دیگر، برای عبور از این مسیر سخت، نیاز به شجاعت و دل‌آوری است.

برداشت: ای دل، به دشمنان خود حمله نکن، بلکه به خودت بپرداز. تو دل تن‌پروری هستی که عاشقانه زندگی می‌کنی.

برداشت: وقتی که بدنش در خاک دفن می‌شود، رستاخیز درختی از ریشه را به یاد می‌آورد که مانند یک دانه است.

برداشت: کسی که عاشق نور است، جز دلی که خود روشنایی دارد، نیست. و چه چیزی می‌تواند جذابیت آن شمع را توجیه کند جز وجود پروانه‌ای که به سمتش می‌رود.

برداشت: جایگاه روح الله، جلال و شکوه روح القدس است؛ زیرا او به مانند آفتاب، مرکز عشق و نور است.