غزل شمارهٔ ۳۰۲۲

برداشت: یکی از پزشکان به من گفت: «برو، تو ترشی خورده‌ای!» من پاسخ دادم: «نه، این‌طور نیست.» او گفت: «اما نگاه کن، چقدر رنگت شبیه ترش‌ها شده است.»

برداشت: اگر دل انسان تاریک باشد، نشانه‌هایی از آن در بیرون ظاهر می‌شود، حتی اگر فرد در پوشش و پرده‌ای پنهان باشد.

برداشت: اگر خاک تو آب شیرینی بخورد، مثل باغی سرسبز و زیبا می‌شود، اما اگر آب شور بگیرد، باعث می‌شود که شوری و تلخی به وجود بیاید.

برداشت: اگر درختان در بهار سبز می‌شوند و در خزان زرد می‌شوند، تو که خزان را تجربه نکرده‌ای، چرا زردی؟

برداشت: به او گفتم: «ای کسی که به اسرار پنهان آگاهی، چه چیزی را از تو پنهان دارم؟ تو پرورش‌دهنده‌ام هستی و وقتی جانم را چون تو پرورش داده‌ام، قیمتی‌ترین چیز را دارم.»

برداشت: چه کسی می‌تواند جان کسی را که تو کشته‌ای، دوباره زنده کند؟ و چه کسی می‌تواند دل او را گرم کند، در حالی که تو آن را افسرده کرده‌ای؟

برداشت: شربت سلامتی را برایت بفرست، همانند نوشیدنی‌های خاص، زیرا تو از آن جوشیده‌ای و از آن فشرده شده‌ای.

برداشت: شراب گرانبها را به من داد و گفت: «بیا، این را بگیر و شاد شو، اگر غمگینی، زنده شو حتی اگر مرده‌ای.»

برداشت: چشمه‌ای از وجود تو می‌جوشد و نور از تو می‌تابد، حتی اگر چهره‌ات تیره باشد.

برداشت: اگر مانند گیاه خضربقایی شوی، می‌توانی خوشی دل‌ها را به ارمغان بیاوری، حتی اگر خودت غمگین باشی.

برداشت: کی می‌شود که این وجود خالص و پاک از بیگانگان دور شود تا به لباس و مقام شایسته‌ای دست یابد؟

برداشت: درختی از باد پرسید: «چقدر بهاری هستی؟» باد پاسخ داد: «هرچند تو پژمرده‌ای، من بهاری‌ام.»