غزل شمارهٔ ۳۰۲۱

برداشت: شجاعت و دلیری تو باعث شده که صدها کار شجاعانه انجام دهی و در مهربانی و نیکی از خورشید نیز جلوتر هستی.

برداشت: چشم‌هایت را ببند و دوباره دلی رحیمانه را آشکار کن. اگر به خدا قسم خورده‌ای، این قسم را بشکن و دوباره محبت را از سر بگیر.

برداشت: نگاه کن که این دشمنان چگونه به تو حمله‌ور شده‌اند، در حالی که تو در این خشم و جنگ، پای خود را محکم بر زمین می‌گذاری.

برداشت: علاقه و تمایلات تو به چه کسی است ای جان!؟ تا من برای او خاک پا شوم و در خدمت او باشم، حتی اگر او به انتظاری کوچک نیز اشاره کند.

برداشت: ای بدن، آخر وقتش است که تکان بخوری و تلاشی کنی. این تلاش مبارک است، چرا که تو چرا این‌قدر بی‌حال و پژمرده‌ای؟

برداشت: بپا و به طرف دوست برو، بر روی زمین بنشین و از او بپرس که ای زیبای همچون شکر، چرا او را آزرده‌ای؟

برداشت: خواجه جان شمس دین، بزرگترین و محترم‌ترین شخص تبریز، می‌گوید که من مانند میوه‌ای از درختی هستم که تو آن را پرورش داده‌ای.