غزل شمارهٔ ۳۰۱۸

برداشت: ای نام نیک و زیبایی تو، آینه را به مانند مشتری سوخته و خراب کرده است. کاش آینه را نمی‌نگری، چون نمی‌تواند زیبایی تو را به درستی نشان دهد.

برداشت: جان من مانند آبی است که در دریا عشق غوطه‌ور است، وقتی که آتش بخورد، در ظرف جانم آب می‌شود و زودگذر می‌گردد.

برداشت: جان و دل من به خاطر حسادت آسیب دیده و به مانند آینه‌ای درخشان و زیباست، چون گلستانی که در چشم ناظر روشنایی دارد.

برداشت: من از خودم گم شده‌ام، اگر تو مرا پیدا کنی، سریع به او سلام برسان و بگو که خوشی به او می‌آید.

برداشت: اگر تو مرا پیدا کنی، بگو که من چه کسی هستم. من همچون پری، پنهان و آواره شده‌ام.

برداشت: ای رفیق، حالا که مستی، عقل و هوش از سرم رفته و جاذبه چشمانت مانند سحری جانم را تحت تسلط خود قرار داده است.

برداشت: اگر با عقل و تفکر به موضوعی نگاه کنی، متوجه می‌شوی که کار بتم (یعنی کار مهم) شتابزده و سطحی نیست.

برداشت: در کنار دریای عشق، ماهی‌ای را دیدم که راه و روش خاصی داشت و آن روش از بقیه متمایز بود.

برداشت: با وجود اینکه ظاهری زیبا و جذاب دارد، در واقع او یک جهان بزرگ و عمیق است. او مانند یک گوساله است که دو درصد از وجودش به تصویر سامری برمی‌گردد.

برداشت: ماهی به زبان ترک کرد و گفت: ای دریا، نطق و سخن را چنان که تو دریا را به حلقه‌ای از آب بیرون می‌آوری، به زبان آوردی.

برداشت: ماهی‌ها فقط در آب صحبت می‌کنند، نه در هوا، زیرا هوا آتشین است و نمی‌تواند رطوبت و خنکی آب را تحمل کند.

برداشت: به دریا نگاه کن، که نان و روزی آن ماهی از عمق آب تأمین می‌شود. پس می‌توان گفت که در عشق، تو از آن ماهی کمتر هستی.

برداشت: من توری انداختم تا ماهی‌ای را شکار کنم، در زمانی که جانم عزیزتر از جان سلیمان است.

برداشت: این چه دلیلی است که ناگفته می‌مانی؟ زود بگو که این دریا از چه کسی است. از هیچ‌کس در پی رسیدن به بزرگی نترس.

برداشت: به طور واضح و بدون پرده‌پوشی بگو تا کسی از احساس تو نسبت به شمس تبریزی، که مظهر حقیقت و دین است، مطلع نشود.