غزل شمارهٔ ۳۰۱۱

برداشت: هر لحظه صدای دلبر روحانی از درونم می‌آید و مرا به شور و هیجان می‌آورد. این احساس عمیق و پنهانی است که تنها خودم از آن باخبرم.

برداشت: ما دچار آشوب و آشفتگی هستیم و درگیر فتنه‌ای هستیم که منجر به ویرانی‌مان شده است. ای وای بر حال مسلمانانی که همچنان در این شرایط قرار دارند.

برداشت: می‌پرسد که آیا مرا می‌خوری یا چه فکر می‌کنی؟ هیچ‌کس جز دلی که عاشق است، فراتر از خیال و تصور نمی‌تواند باشد.

برداشت: به سمت خانه‌ات برو و از شادی و مستی پر شو، زیرا آن معشوق زیبا همانند گلی است که عطرش را پراکنده می‌کند. جان خود را در راه عشق فدای او کن.

برداشت: لحظه‌ای، ای زیبا، به حال من توجه کن. مستی و غم تو را به جان می‌خرم و می‌خواهم که نگهبان عشق من باشی.

برداشت: در دل انسان‌ها، عشق و زیبایی به وضوح دیده می‌شوند و من در این میان با خدای خود ارتباطی دارم. من و خدا شاهد و نشانه یکدیگر هستیم و تو، ای دوست، درک عمیق‌تری از این عشق داری.

برداشت: کعبه ما یعنی مکانی که مقدس و مورد توجه ماست، کوی اوست؛ یعنی جایی که محبوب ما در آن قرار دارد. قبله ما، روی اوست؛ یعنی جهت و هدف ما، زیبایی اوست. رهبر ما بوی اوست؛ یعنی راهنمای ما عطر و عذوبت اوست. در مسیر سلطانی، ما به سوی او حرکت می‌کنیم.

برداشت: ای خواجه، از ما بپرهیز و احتیاط کن، زیرا ممکن است تو در معرض خطر جدی قرار بگیری.

برداشت: نمی‌خواهم بیهوده بگویم. بیایید سر به سر هم بگذاریم تا از طریق زیبایی‌ها و نعمت‌ها بهره‌مند شویم، چرا که چیزی جز درد و غم نمی‌توان از ویرانی و مشکلات به دست آورد.

برداشت: آن شیر دلیر و عاشق من آمد و جانم را سیراب کرد. در دستان او، شیشه‌ای است که شکل پری زیبا را دارد.

برداشت: گفتم ای فرشته‌ی الهی، از حال ما بپرس. او پاسخ داد: چه چیز را جویا شوم، دریغ از آنکه تو خود حال مرا می‌دانی.

برداشت: من در حالتی از سرمستی هستم و راه صحیح را گم کرده‌ام؛ بنابراین از من سوال نکن. اکنون تنها عطر و بوی محبوبم مرا مسحور کرده است.

برداشت: در این بیت، شاعری از خدا می‌پرسد که چه کسی ما را از خودمان جدا کرده و زیبایی‌ها و نعمت‌های ما را ربوده است. او به روحانی بودن و قدرت الهی اشاره می‌کند و احساس و نگرانی از دست دادن هویت و آسایش را به تصویر می‌کشد.

برداشت: هر کسی که با کسی کاری دارد، در واقع بر او فشاری هم دارد. هر کسی که به کسی محبت می‌کند، در حقیقت شبیه به یک زندانی است.

برداشت: هر کس که از خود دور شود، جز فنا چیزی نخواهد بود، بنابراین تو نیز در کار خود و یار خود باشید.