غزل شمارهٔ ۳۰۰۸

برداشت: سلام به تو ای دوست، تو گنج وفا را پیدا کرده‌ای. دل من به دلت وابسته شده است، نه اینکه تو تنها چیزی را که گم کرده بودی یافته‌ای.

برداشت: هم سلام پرخیر و برکت به تو، هم احترام و سلامی دیگر به تو. بانگ خدایی را سر ده، زیرا که این نعمت را از سوی خدا یافته‌ای.

برداشت: از تو می‌پرسم که حال و احوالت چطور است. در مقابل آن چهره زیبا، تو کجا چنین ویژگی‌هایی را پیدا کردی که به این اندازه برتر از دیگران باشد؟

برداشت: ای ساقی، هنگامی که از پیاله‌ای که نیکوست و شادی‌بخش است نوشیدی، به یاد آرزوهای بزرگ و خوب خود افتادی و چونکه به مقام رضا و خشنودی رسیدی، حسرت و اندوه را از دل برداشتی.

برداشت: ای چهره‌ات مانند طلا درخشان شده و گوهرها را بر روی صورت خود نمایان کرده‌ای. اکنون که بدن برهنه‌ات را پوشانده‌ای، دوباره لباس زیبا به تن کرده‌ای.

برداشت: ای دل، حالا که می‌گریی، بر همه عالم بخند. تو در آینده یار من خواهی بود و حالا به عشق من پی بردی.

برداشت: ای عزیز، در نزد خودت بمان و به من نزدیک‌تر بیا، تا بتوانم به تو بگویم که من چه کسی را پیدا کرده‌ام.

برداشت: مردم برای تو در آسمان طبل و سرنا می‌زنند، زیرا تو به حق و درستی در سرزمین خود به اشتباه می‌پردازی.

برداشت: بر لب تو که شکرین است، لب گذاشتم و با این کار، لبان خشک دیگران را دیدم که مانند سقا تشنه‌ی آب شده‌اند.

برداشت: ای خواجه، از دنیا دل بکن و به سخن بپرداز، زیرا اکنون که توانایی گشودن درهای بسته را یافتی، دیگر نیازی به سکوت نیست.