غزل شمارهٔ ۳۰۰۷

برداشت: دیشب تمام شب را بر بام محبوبم گشتم. ستاره‌ها و آسمان، جامی از زیبایی او را از زهره ( سیاره) به دوش می‌کشند.

برداشت: تمام روح‌ها مانند من، در قید و بندهایی گرفتارند. آنها همچون دل من، در خوشحالی و رضایت در دام عشق محبوبی هستند.

برداشت: دام تو زیباتر و دلپذیرتر از شراب قرمز و طلاهای سبز است. طلاهای خالص و ناب از هر چیز دیگری ارزشمندتر هستند، اما عشق تو، حتی اگر خام باشد، از همه اینها نادرتر و ارزشمندتر است.

برداشت: نور چهره‌ی محبوب، آرزوی دیدن هزاران ماه را در دل دارد و صبح خوشبختی، آفتابی است که در دل شب عاشقی می‌تابد.

برداشت: این شعر به بیان این نکته می‌پردازد که حتی اگر کسی ثروت و قدرت زیادی داشته باشد، عشق و محبت واقعی به هیچ وجه با این چیزها قابل مقایسه نیست و در نهایت عشق واقعی ارزش بیشتری دارد. ارزش ارتباطات انسانی و عاطفی از هر دارایی و ثروتی بیشتر است و نمی‌توان آنها را با پول یا قدرت خرید.

برداشت: این نظم و کلام در میان مردم بسیار رایج و عادی شده است، اما ای عزیز من، تو در میان این جمعیت خاص و بی‌همتایی. تو در عالم عام، یک دوست و محبوب ویژه‌ای هستی که در دنیای عادی وجود داری.