غزل شمارهٔ ۳۰۰۵

برداشت: دلی که گم شده، باید آرامش و آسایشش را از وجود جانانش طلب کند، همان‌طور که از جان خود می‌جوید.

برداشت: اگر در شیرینی چیزی نمی‌یابی، پس بدان که لذت واقعی و روحانی را باید از وجود و صفات خودت پیدا کنی.

برداشت: دو چشم تو نگذار که ناظر بی‌خیالی باشند. از آن ناظر دور شو و به دنبال خودت بگرد.

برداشت: گفته شده است که مردم مانند معادن هستند؛ بنابراین، باید ارزش واقعی خود را از درون خود استخراج کنید.

برداشت: از این جسم و دنیای مادی بیرون بیا و به دنیای روح و جان وارد شو. از مرزهای آسمان عبور کن و سرنوشت و هدف واقعی‌ات را پیدا کن.

برداشت: برقی که به دل تو تابید و آن را بی‌قرار کرد، همان برق را در اشک‌های باران‌مانند خودت جستجو کن.

برداشت: وجود تو همچون انباری است که تمام آرزوها و خواسته‌هایت در آن نهفته است. هر چیزی که بخواهی، در درون خودت پیدا خواهی کرد.

برداشت: ای بی‌نشان، من باید نشانه‌ات را از کجا پیدا کنم؟ هم تو به دنبال من باش و هم من را با مهربانی خود بیاب.