غزل شمارهٔ ۳۰۰۲

برداشت: ای ماه، در آسمان شور و هیجان به پا شده است، تو که نور افشان هستی، خیمه و محل زندگی را چه زیبا و درخشان کرده‌ای.

برداشت: تنها آن افرادی که از عشق و جذبه تو بیندیشند، می‌دانند که چگونه آتش احساسات آنها را در بر گرفته است. این کسانی که در عشق شکست خورده‌اند، از شدت حرارت عشق تو آگاه‌اند، اما دیگران نمی‌دانند چه دردی دارد.

برداشت: آتش‌نشانی در راهی که به طرف کوی محبوب می‌برد، چه جوابی می‌تواند به مردمی که زیرک و نادان هستند بدهد؟

برداشت: دل او شجاع و نیرومند است، اما عقل و فکرش در میان سپاه حق و در کنار پادشاه عظیم قرار دارد.

برداشت: ای جان باهوش، از درون خود نیز بشنو، زیرا هر مسیر به تو می‌رسد، هر جا که بروی.

برداشت: ای دل، دیده‌ام که صدای شاد و خنده‌هایت از عمق وجودت به عرش آسمان‌ها می‌رسد، چه زیبا و ناب است این احساس وصل و شادی که از تو ساطع می‌شود.

برداشت: دیشب در صبح زود، جانم به شدت به دل وابسته شد؛ زیرا آن دل و جان به تو رسیده‌اند. آنگاه تو چه زیبا و آرام هستی!

برداشت: دولت و موفقیت از تبریز آغاز شده و دست‌هایت را بکار بزن تا در این راه چقدر زحمت کشیده‌ای.