غزل شمارهٔ ۳۰۰۱

برداشت: ای نای، تو بسیار دلنشینی، زیرا از اسرار الهی آگاه هستی و به خوبی می‌توانی نمایانگر آن‌ها باشی. تو از آنچه در دل عالم هست، خبر داری و می‌توانی آن را به زیبایی به دیگران منتقل کنی.

برداشت: ای نی تو مانند بلبل ناله‌کن، مراقب گل سرخ باش و به آن نزدیک نشو، چرا که گل بدون خار را می‌شناسی.

برداشت: به دوستانم گفتم که رازهای خود را فاش نکنند، اما او پاسخ داد که اگر یک بار از این رازها آگاه شوید، به شدت آسیب خواهید دید.

برداشت: گفتم که نجات من در همین نابودی‌ام است، پس آتش را روشن کن و بگذار بسوزم، اما از این موضوع به کسی نگو.

برداشت: او گفت: چگونه می‌توانم به این کاروان آسیب بزنم وقتی می‌دانم که رهبر کاروان از همه چیز آگاه است؟

برداشت: گفتم وقتی که دوست کسانی را که گم شده‌اند، ناز نمی‌کند، از دانستن این خبر هم دل‌زده می‌شوم.

برداشت: تو آنقدر بی‌خبر هستی که گویی چشم نداری و به همین دلیل نمی‌توانی خودت را بشناسی، و در نتیجه ما را هم به عنوان مانعی در برابر دیدار و شناختت می‌بینی.

برداشت: از دوستی که تو را به شهادت رسانده‌اند، ای عذاب و شرمساری در این راه و ای خجالت از دانستن حقیقت.

برداشت: زمانی که از خودخواهی و خودپرستی دور شدی و به دانایی و اسرار باطنی رسیدی، نشان از آگاهی تو از این موضوع است که باید از نفس خود عبور کنی و به حقیقت نزدیک شوی.

برداشت: زمانی که از بوسه‌های شیرین لب محبوب خود می‌چشی، دیگر جای ناله و غم‌گسی نیست، بگذار تا او هم به حال زار دلش شکایت کند.

برداشت: ای کریم، تو به خاطر خودت ناله نمی‌کنی؛ بر آن کسی گریه کن که از مشکلات دیگران بی‌خبر است.

برداشت: اگر آسمان ناله کند، نشان از این است که گاوی زیر بار زین نالان است و این ناله مانند صدای یک کارگر نالان می‌باشد.