غزل شمارهٔ ۲۹۹۷

برداشت: ای آسمان، تو که بر فراز ما در حال چرخش هستی، در عشق تو، آفتاب تو نیز بخشی از وجود من است.

برداشت: به خدا سوگند که عشق ورزیدن را می‌خواهم بگویم؛ چون درون و بیرون عشق، همه جا پر از سرسبزی و روشنی است.

برداشت: اگر از آب و زمین دور نشوی و در آتش او نسوزی و از باد او در امان نمانی، به این معناست که نمی‌توانی از تأثیرات طبیعت و زندگی رها شوی.

برداشت: ای چرخ آسیا، دلیل گردشت چیست؟ چرا بی‌وقفه در حال چرخش هستی؟ در نهایت، یکی به من بگو که این دولاب آهنی چه رمزی دارد؟

برداشت: اگر از دور زمین را زیر نظر بگیری و درختانی را ببینی که از ریشه کنده شده‌اند، به راحتی متوجه می‌شوی که چه بی‌پناهی و آسیب‌هایی به آن‌ها وارد شده است.

برداشت: شمع، نور و روشنی بخش است و تو مانند پروانه‌ای هستی که به دور این شمع می‌چرخد. مانند پروانه به سوی نور جذب شده‌ای و در این مسیر حرکت می‌کنی.

برداشت: تو همچون حاجیانی که لباس احرام آبی بر تن دارند، در حالیکه به دور کعبه می‌گردند، خود را پنهان کرده‌ای و در این حال، در صحنه‌ای روحانی و معنوی قرار داری.

برداشت: خداوند می‌گوید هر کسی که به حج برود، در امان است. بنابراین ای گردش دوران، مراقب باش که کسی به آسیب‌های این امنیت نزدیک نشود.

برداشت: تمامی دلایل و بهانه‌ها، عشق است و هر چیزی که وجود دارد، مکانی برای خداوند است. عشق و تو در این مکان ساکن هستید.

برداشت: دیگر نمی‌توانیم بیشتر از این صحبت کنیم، زیرا امکانش وجود ندارد. به خدا قسم، نکته‌های زیادی در دل من هست که باید بیان شوند.