غزل شمارهٔ ۲۹۹۵

برداشت: در میان جمع، تنها یک نفر است که از همه بیشتر ارزش دارد و نمی‌توان او را به سادگی یک شخص نامید، بلکه او همانند جهان ارزشمند و خاص است.

برداشت: به زیبایی و کمال او قسم می‌خورم که حتی از دیدگان خودم نیز پنهان است.

برداشت: عشق او همچون آبی روان بر روی خاک قرار گرفته و در باغ عشق، سرو خوش‌اندامی در حال رشد و شکوفایی است.

برداشت: اگر میوه‌ای وجود دارد، همه‌ی شکوفه‌ها هم به خاطر آن میوه هستند. در واقع، وقتی میوه‌ای به ثمر می‌نشیند، شکوفه‌ها نیز نقش خود را ایفا کرده‌اند. اما اگر انسان‌ها و بقیه موجودات را در نظر بگیریم، برخی از آن‌ها به نوعی ناچیز و فرعی هستند و فقط در کنار آن میوه اصلی به چشم می‌آیند.

برداشت: دل پر از احساسات و ویژگی‌های اوست، اما آن را پنهان کرده، زیرا آنچه که باید درباره‌اش گفت، فراتر از هر توضیح و توصیفی است.

برداشت: روز تولد او، زمین و زمان به گونه‌ای نبودند که چیزی بالاتر از آنها وجود داشته باشد.

برداشت: من به خاطر حسادت عاشقان، زبانم قفل شده و نمی‌توانم درباره کسی بگویم که او چه کسی است و چه ویژگی‌هایی دارد.

برداشت: هر بار که چشمم به او می‌افتد، در دلم می‌گویم: ای خدا، این چه حالتی است که آن شخص دارد؟

برداشت: اگر دلیلی برای نادیده گرفتن حقیقت نداری، باید حقیقت را ببینی؛ چون آن حقیقت مثل خورشید واضح و روشن است.

برداشت: برای اینکه به مقام و جایگاه بلندی دست یابی باید به احترام و تواضع در برابر بزرگان و مقام‌داران بایستی. زیرا کسی که در پیشگاه یک پادشاه تواضع و سجده می‌کند، خود نیز به پادشاهی می‌رسد.

برداشت: اگر صد هزار نفر هم بخواهند تو را گمراه کنند، ناامید نشو و به آنچه که در تغییر این وضعیت می‌بینی، اطمینان نکن. آن حقیقتی که در دل داری، از تمام این ترفندها بالاتر و معتبرتر است.

برداشت: به شمس تبریزی گفتم که به خودت نگاه کن، او پاسخ داد که چه تعجبی دارد، چون آن شخص دیگری که در نظر توست نیز همین‌گونه است.