غزل شمارهٔ ۲۹۹۴

برداشت: ای نای خوش صدا، تو دلدار و خوش‌حالم می‌کنی، در حالی که نفس گرم و آرام تو به من زندگی می‌بخشد.

برداشت: در درون تو از قید و بندها چیزی وجود ندارد، بنابراین کسی که دل و جان را در هم می‌ریزد، نمی‌تواند بر تو تاثیر بگذارد.

برداشت: هر کسی می‌تواند تصویری از معشوقش بسازد، هرچند که تو خود به معنای واقعی، هنرمند نقاشی هستی.

برداشت: ای تجلی تمام حقیقت‌ها، در کدامین پرده پنهان شده‌ای تا از میان آن بیرون بیایی، نه مانند شکر که ذوب شده‌ای؟

برداشت: تو نه تنها چشمی، بلکه به مانند گوش‌هایی هستی که از درد جان من آگاهند، چرا که در هر سوی وجودم، تو باعث هم‌نشینی با هر حس و حال من هستی.

برداشت: ای نی بی‌سر، بگو که خوشی و لذت را از حلقم می‌چشی، همان‌طور که من از دم تو می‌چشم و حالم خوب می‌شود.

برداشت: آتش در نی افتاد و دود همه جا را پر کرد، زیرا صدا و نداهای عشق از نی برمی‌خیزد که خود منشأ این آتش است.

برداشت: بزن به نغمه عشق لیلی و مجنون، که دل را چه خوشی می‌دهد و جان را چه سروری!

برداشت: بویی از تبریز در نزد تو وجود دارد که به ناچار بسیاری از دل‌ها را با زیبایی‌ات می‌ربایی.