غزل شمارهٔ ۲۹۹۱

برداشت: ای عشق، پرده را کنار بزن که تو زیر چادر هستی. تو زیبایی همچون حوری و در عین حال مهر و محبت مادری در وجودت نهفته است.

برداشت: در اینجا اشاره به جمع شدن انسان‌ها دارد که همگی در یک دایره قرار گرفته‌اند و به یکدیگر گوش می‌دهند. آن‌ها تحت پیروی اصول خاصی هستند، یعنی قوانینی که در زندگی شان حاکم است. این تصویر نشان‌دهنده تعهد و وفاداری به یک نظام یا رهبر است.

برداشت: به خودت نگاه کن و در چشم‌هایت دقت کن، که جان‌های زیادی در دل تو از عشق او پیچیده و گره خورده‌اند.

برداشت: در هر وضعیت و موقعیتی که هستی، به یاد داشته باش که قدرت خداوند را مشاهده کنی؛ همان‌طور که در داستان‌های موسی، فرعون و سامری این قدرت به وضوح نمایان است.

برداشت: شمع را از زیر دامن خود بیرون بیاور تا حقیقت بر تصویرهای زیبا و هنری خنده بزند.

برداشت: هر بار که دو زلف تو را می‌بیند، کفر از بین می‌رود و ایمان در برابر ناپاکی تسلیم می‌شود.

برداشت: هرگاه که تو را در دل و زندگی‌ام نیابم، هزار بار دلم می‌سوزد و آرزو می‌کنم که از جانم و هر آنچه دارم، رها شوم.

برداشت: چشم‌ها و دهن من دوتا جاری شده‌اند، اما در این وضعیتی که دارم، نه می‌توانم خشکی را احساس کنم و نه تر بودن را.

برداشت: من به خاطر خوبی‌هایی که از تو دیده‌ام، به خودم گفتم که تو خیلی باوفا هستی و در وفاداری‌ات نسبت به من اسیر عهد و پیمانی که داشتی هستی.

برداشت: می‌دانم که وفاداری‌ات به شمس‌الدین است، تبریز با این سلامی که برای ما فرستادی، جان ما را شاد کردی.