غزل شمارهٔ ۲۹۸۵

برداشت: تو چهره‌ای زیبا و مشهور همچون ماه داری، که از جلوه‌ات نیکی و آتش و بلای عشق را دیده‌ام.

برداشت: چشمی که می‌تواند از تعداد زیادی چشم‌ها پنهان بماند، چشمی نرم و زیبا دارد که مانند زیبایی یک پری است.

برداشت: خوشی و سعادت از جانب او برای همگان است و کسانی که از لطف و حمایت او برخوردار شوند، به خوبی و شفا می‌رسند. پس، هر کس که این نعمت‌ها را دیده باشد، باید قدردان و در پی جلب نظر او باشد.

برداشت: سایه همای مشهور، مظهر آشوب‌های سلطنتی است و این همای جستجوگر، در پی پادشاهی است که همای دیگری را مشاهده کند.

برداشت: ای چرخ زمان و روزگار، راست بگو که آیا در این گردش روزگار، به چشم تو چه نورانی و چه زیبا به نظر آمده است؟

برداشت: ای دل، آیا تو در این عشق نابود شده‌ای یا این که در این نابودی، وجودی برای خود مشاهده کرده‌ای؟

برداشت: هر گریه‌ای به دنبال خوشحالی و خنده است و امروز خنده‌ها از چشمی می‌جوشد که از گریه پر است.

برداشت: عشق تو باعث می‌شود که جانم بسوزد و جدایی‌ات، با اینکه سخت و دردناک است، در مقایسه با آن لطف و محبت که از دوری‌ات تجربه می‌کنم، به نظر می‌رسد که کمتر دردآور باشد.

برداشت: شما به خاطر ناملایمات و بی‌وفایی‌ها، آسیب دیده‌اید و این در واقع چیز عجیبی نیست. اما در میان تمام این سختی‌ها، به نوعی وفا و صداقت را دیده‌اید.

برداشت: آیا شاهد حکمروایی هستی که مانند خداوند شمس دین تبریز، به بزرگی و قدرت شاهی تو باشد؟