غزل شمارهٔ ۲۹۸۴

برداشت: ای پرنده، تو در دام پنهانی گرفتار شده‌ای و بر روی دام، شعله‌های دیوانگی را قرار داده‌ای.

برداشت: تو تعداد زیادی مرغ را با این روش کشته‌ای و پرهای آن‌ها را به عنوان نشانه‌ای در جایی قرار داده‌ای.

برداشت: پرندگان نگهبان تو به صدای بلند ندا می‌دهند که درهای شهوت و تمایلات خود را چقدر معانی عمیقی نهاده‌ای؟

برداشت: پرندگانی که تشنه‌اند، در جایی با فضایی خاص و پررمز و راز، با نوشیدنی‌ها و مفاهیمی عمیق پذیرایی شده‌اند.

برداشت: بازی کنانی که در شب به شادی و مستی مشغولند، به خاطر این شب خاص یا دلیل دیگری، نمی‌توانند آن حال و هوای خوش را ترک کنند، و تو بهتر از همه این را می‌دانی.

برداشت: در صبر و توبه از معصومیت خود محافظت کرده‌ای و در زمان جفا و خشم، خصلت‌های تنبیهی را به نمایش گذاشته‌ای.

برداشت: بدون زحمت و کار سخت، شمشیر و سپر برای عاشقان خداوند در دل سوره‌های هفتگانه قرار داده‌ای.

برداشت: زیر پلک‌های چشمت، موجی از نور به راه افتاده و در این جهان، زندگی و جوانی به تصویر کشیده شده است.

برداشت: در قلبی که از خیال پر می‌شود، هیچ تقلب و فریبکاری وجود ندارد. اما تو به شیوهای خاص بنیاد و پایه‌ای گذاشته‌ای.

برداشت: عده‌ای موانع و پرده‌ها که از گوشت و عصب تشکیل شده، بر روی دل قرار دارد و مانع از نفوذ و درک واقعیات قلبی شده است.

برداشت: غمزۀ چشم به قدری جالب و خیره‌کننده است که مانند تیری پرتاب می‌شود، یا ابرو که به‌عنوان کمان برای آن استفاده شده است.

برداشت: اخلاق‌های گوناگون مانند نوشیدنی‌های تلخ و شیرین هستند که در جسم‌هایی مانند ظرف‌هایی قرار داده شده‌اند.

برداشت: این نوشیدنی پنهانی از زبان جوشانی جاری شده است که تو آن را با زبانی بیان کرده‌ای.

برداشت: هر چیزی که به چشم دیده می‌شود یا به صورت جسمی وجود دارد، مانند غنچه‌ای است که دهانش بسته شده و در محیطی خاص پنهان شده است؛ این محیط، نمادی از دنیا و موانع مادی است که بر روی آن واقعیت‌های عمیق‌تر و معنوی‌تر را می‌پوشاند.

برداشت: روزی که تو به بالندگی و شکوفایی برسی و پرده را کنار بزنی، ای جان، تو هستی که جان را در وجود خویش قرار داده‌ای.

برداشت: دل‌های بی‌قرار ببینند که به خاطر چه عطش و اشتیاقی برای جدایی را تحمل کرده‌ای.

برداشت: سکوت کن تا آن روح، ناگفته‌ها را بگوید. تو چه شعبده‌بازی طولانی به نمایش گذاشته‌ای؟