غزل شمارهٔ ۲۹۸۳

برداشت: ای ساقی، تو که شراب قرمز رنگی در دست داری و ای مطرب، تو که غزلی زیبا و دلنشین را اجرا کرده‌ای.

برداشت: ای زهره‌ای که نور در آسمان پوزش زدی، به مریخ بگو که چه شمشیری به دست گرفته‌ای.

برداشت: تو حقیقتاً دل عاشق را از جان و دنیایش ربوده‌ای و به طرز نازک و ظریفی او را به دام انداخته‌ای.

برداشت: ای دوری تو از روز قیامت هم طولانی‌تر است! این چه روز قیامتی است که دوباره آغاز شده است؟

برداشت: ای آسمان، وقتی دور و بر دوستانم را دیده‌ای، در آغوش خودت شکل گردی به خود گرفته‌ای.

برداشت: جوانمردی که مانند یک شیر دل است، وقتی با فیلان بزرگ روبه‌رو می‌شود، نمی‌تواند به پشه‌هایی که دورش پرواز می‌کنند اهمیت بدهد. بنابراین، این پشه‌ها چه ارزشی دارند که به آن‌ها توجه کند.

برداشت: ای فقیر، در روز فقر خود شکایت نکن؛ زیرا بسیاری از افراد مانند تو هستند که در دوران حاکمیت سنجر زندگی می‌کنند و مشکلات مشابهی دارند.

برداشت: چهره زیبای تو مانند آینه‌ای زیباست که در آن، ظاهر زیبای دوستت را به خوبی منعکس می‌کند.

برداشت: ای دل، چرا همچون برگ، هر لحظه می‌لرزی و بهاری شده‌ای؟

برداشت: ای چشم، چرا هر لحظه گریه می‌کنی؟ تو مانند کحل، از مسیح پیامبر گرفته‌ای.

برداشت: اگر تمام دنیا و عوالم را هم به دست بیاوری، اما از دیدار دوست محروم باشی، در واقع چیزی کم‌ارزش و بی‌مقدار به دست آورده‌ای.

برداشت: اگر می‌خواهی از دل آسمان خالی و بی‌تحرک عبور کنی، چرا خود را به حالت بی‌خیالی و تنبلی درآورده‌ای؟

برداشت: سکوت کن و سخن جدیدی بگو، این عادت قدیمی را چرا دوباره تکرار می‌کنی؟