غزل شمارهٔ ۲۹۸۲

برداشت: ای ساقی که شراب قرمز را آماده کردی، و ای مطرب که آن غزل زیبا را به خوبی اجرا کردی.

برداشت: ای محبوبی که به خاطر تو، ساقی و نوازنده همگی ناپدید شده‌اند، چرا که تو پوشش خود را از چهره‌ات کنار زده‌ای.

برداشت: ای ولی نعمت مجلس، که به عشق شناخته می‌شوی، این چه آشوبی است که دوباره آغاز کرده‌ای؟

برداشت: ای دلبر پادشاهان، که تو مایه آرامش هر اندوهی هستی، چرا این‌قدر غمگین به نظر می‌رسی و سر به زیر گرفته‌ای؟

برداشت: این جاندار بسیار حساس و این دنیا بسیار ظریف است و تو هر دو را از میان پرده‌ها عریان کرده‌ای.

برداشت: عاشق را از زندگی و هستی‌اش گرفته‌ای و واقعاً به طرز ظریفی او را شکار کرده‌ای.

برداشت: ای آن کس که در دام افتاده‌ای، تو صاحب سلطنتی به وسعت هزار خسرو و سنجر شده‌ای.

برداشت: شما در حالی که به اعتقاد ندارید، ذات ایمان را از خود دور کرده‌اید و در عین حال از نعمت‌های بهشت و زیبایی‌های آن بهره‌مند شده‌اید.

برداشت: ای عارف که از حقیقت معنوی آگاهی، تو ساده‌دل هستی که ظاهری مانند درویش‌ها پیدا کرده‌ای.

برداشت: در دل ناملایمات و مشکلات زیادی هستی، اما در عین حال در آتش زحمت و تلاش زندگی می‌کنی و به خاطر وجود خودت برای حفاظت از خودت می‌جنگی.

برداشت: ای گل، تو که از شدت عشق لباس‌هایت را پاره کردی، اکنون در خانه‌ای آرام و شیرین نشسته‌ای.

برداشت: ای باد، از خودپسندی دوری کن، چون بوی مشک را از دو زلف معطر او گرفته‌ای.

برداشت: ای کسی که با ناز و عطر خود دل‌ها را می‌ربایی، مانند شرابی که مستم کرده است، یک لحظه زبانت را به سکوت واگذار، زیرا تو پیاله‌ای در دست داری که می‌توانی من را به کام عشق بکشانی.

برداشت: به خاطر نثار و فخر شهر تبریز، ای شمس‌الدین، تو چهره‌ای داری که مثل سکه‌ای زرد و درخشان است.