غزل شمارهٔ ۲۹۷۸

برداشت: ای دل، از صبح زود تو به حال و وضع دیگری افتاده‌ای و از شدت هیجانات و شور و شوقی که در وجود توست، به حال من که دیوانه‌ام، نگاهی نکن.

برداشت: بر چهره زرد و بیمار تو نشانه‌های جذابیت و زیبایی وجود دارد. تو چه دیده‌ای که از این زیبایی هنوز زیباتر نشان می‌دهد؟

برداشت: ای دل، چه آتشی در جان داری که به هر تندبادی به پرواز درمی‌آیی. نه، ای دل، تو از آتش و باد فزونی داری و بزرگ‌تر از آنی که به آسانی تحت تأثیر آنها قرار بگیری.

برداشت: ای دل، هرچه هستی، می‌دانم که اکنون مانند خورشید در آسمان درخشان و نورانی هستی.

برداشت: ای پروردگار، جانم فدای تو. دل من، چه گوهری داری که هیچ‌کس نمی‌تواند ارزش تو را بشناسد و نه حتی چرخ فلک.

برداشت: سی سال است که مانند مجنون در جستجوی تو دویده‌ام، در جایی که نه خاکی وجود دارد و نه آبی.

برداشت: من از این که تو خود تمام وجودی غافل بودم و درگیر افکار درباره ایمان و کفر بودم.

برداشت: ایمان و کفر و تردید و بی‌اعتنایی به تو مربوط می‌شود؛ هم بهشت و هم جهنم و هم حوض کوثر به تو مرتبط‌اند.

برداشت: ای دل، تو در واقع اصل و بنیاد هستی هستی و فراتر از هر دو جنبه و دنیا قرار داری. از تمام ساخته‌ها و موجودات جدا هستی و خود را از آنها آزاد شده ببین.

برداشت: ای مظهر زیبایی و حقیقت، به چهره من نگاه کن تا بطلان و زعفران وجودم نمایان شود.

برداشت: نمی‌توانم بیشتر تحمل کنم و این حرف من در دهانم مانده است، همراه با هزاران غم که در درونم پنهان شده‌اند، مانند پری که درون خود رازهایی دارد.