غزل شمارهٔ ۲۹۷۷

برداشت: هر روز صبح یک پری از خواب برمی‌خیزد و مرا به سوی خود می‌کشاند و از من می‌پرسد که جانم کجا رفته است.

برداشت: اگر کسی را همچون من عاشق پیدا نکنی، و اگر تاجری هم وجود دارد که به اندازۀ من در جستجوی خریدار باشد، او هم باید خیلی تلاش کند.

برداشت: اگر عارفی به حقیقت من آگاه باشد، جان من را درک می‌کند؛ اما اگر به سستی و تنبلی دچار شوی، به‌اندازه پر پرندگان از من دور خواهی شد.

برداشت: اگر حسی ناپسند به تو بدهم، نور پیامبر (مصطفی) را به تو می‌دهم و اگر مانند مس بی‌ارزش باشی، تو را به زر جعفری تبدیل می‌کنم.

برداشت: اگر انسان به چهره زیبای تو نیازمند باشد، حتی اگر دنیا را در اختیار داشته باشد، باز هم به نور تو احتیاج دارد. مانند اینکه در دل تاریکی صبح به روشنی خورشید نیاز است.

برداشت: از زمین و دریا بگذر و به قله کوه قاف برو. بر روی خشکی و آب نایست که این دو برتری دارند.

برداشت: ای دل، اگر دلی از یار به تو دل برباید، نکن سر به سجده و به سبکی به او احترام نگذار.

برداشت: تو مانند اسبی می‌گریزی و من بر تو سوار هستم. از کسی که بر تو سوار است نگریز، زیرا او کسی است که شایسته تو نیست.

برداشت: هرچه ترفند و دسیسه بسازی و هرچند شهر را دور کنی، به خاطر اینکه من قربانی عید قربانی هستم، این کارها بی‌فایده است.

برداشت: اگرچه ممکن است سکوت مثل دریا بی‌نهایت باشد، اما این درست نیست که من مثل اسب رام بشوم.