غزل شمارهٔ ۲۹۷۶

برداشت: جادوی حرام دیگر تاثیری ندارد و حق از جادوهای بی‌اثر بر تو تحریم نیست، زیرا محبوب تو مانند یک جادوگر است.

برداشت: ببند و باز کن، زیرا این خود جادو است، بخشی و دلبری همین است که به قضاوت می‌رسد.

برداشت: ما دریا را مشاهده کرده‌ایم که در آن جواهراتی وجود دارد، اما چه کسی می‌تواند به دریا و جوهر آن ایمان بیاورد؟

برداشت: صبحی دل‌انگیز فرارسید و پرواز و آزادی به وجود آورد. قصه‌ها و افسانه‌های باستانی، بابل و دستان‌ سامری را به یاد می‌آورد.

برداشت: عاشقان، کسی دیده که در یک لحظه ماه زیبایی را ببیند و به او توجه نکند، در حالی که زر و زیورهای باارزش را رها می‌کند و به چیزی ناقص و معیوب روی می‌آورد.

برداشت: امروز از بازار، اسبی را انتخاب می‌کند که پشتش ریش‌دار و یدک‌هایی لاغر دارد.

برداشت: گفتم که چرا این اسب مرده چنین راهی را می‌پیماید، پاسخ داد که راه ما به این راحتی‌ها هموار نیست.

برداشت: کشتی شکسته باید در جوی آب خضر، به معنای آن است که موجودی آسیب‌دیده یا دچار مشکل، باید به یک مکان امن و آرام انتقال یابد. این در حالی است که اگر تو خودت را نشکنی، مانند کشتی که به لنگر متصل است، در حالتی ایمن و آرام باقی خواهی ماند.

برداشت: دنیا مانند یک پل است، پس وقتی پاهایت شکست، با پای سالم نمی‌توانی از این پل عبور کنی.

برداشت: زیرا بازگشت به گذشته، نقض حرکت به جلو و پشیمانی از آن است. بنابراین، با بی‌توجهی نمی‌توان به فرمان اهمیت داد.