غزل شمارهٔ ۲۹۷۵

برداشت: هر روز صبح به روش دلربایی، ای جانم، به سوی من می‌آیی و دل مرا می‌زنی.

برداشت: ای دنیای من، باغی پر از گل و عطر توست. زیبایی تو همچون طلا، در وجود من نفوذ کرده و تأثیر عمیقی روی زندگی ام گذاشته است.

برداشت: هر روز احساسات و دلخوشی‌های خود را تغییر می‌کنی، اما دیگر دلت شبیه آن آرامش و استقامتی که درخت سرو دارد، نیست.

برداشت: هر شب در حالت و مقام جدیدی هستم و هر روز در شهری تازه به سر می‌برم. دل من مانند دل مسافری است که همواره در پی زیبایی‌ها و تغییرات جدید است.

برداشت: این دلیر عاشق با شتاب و سرعت حرکت می‌کند و من در حیرت هستم از تلاشی که این اسب لاغر برای دویدن دارد.

برداشت: سم او در جایی است که نه خشکی وجود دارد و نه رطوبت، بلکه از گذر از برق، آب و باد گذشته است.

برداشت: مسیرهایی که حتی فکر نیز جرأت ورود به آن را ندارد، محلی است برای نشان دادن شجاعت و دلیری شیران نیرومند.

برداشت: به چه قدرتی که آسمان و زمین به خاطر این مسیر وحشتناک، در زمان عرضه، به حالت سر به زیر قرار گرفتند.

برداشت: از ترس دشمنان و قدرتی که داشت، به اجبار به راهی روی آوردند و از بیم دزدان و بی‌رحمی آن‌ها، حاضر نشدند کسی را به عنوان راهنما انتخاب کنند.

برداشت: بله، دیوانگی در یک لحظه می‌تواند شرط جسارت باشد، اما کسی که از بینش و عقل برخوردار باشد، هیچگاه این کار را نمی‌کند.

برداشت: به کجا می‌خواهی بروی که از خودت جدا شده‌ای؟ چگونه می‌خواهی در صف انسان‌های بی‌خود قرار بگیری و فاصله‌ات را با در عشق کم کنی؟

برداشت: ای دل، تصویر او را در ذهن خود بیاور و آن را مانند قبله‌ات قرار بده. در محبت او سطحی و کم‌عمق نباش، بلکه به‌طور کامل به او توجه کن.

برداشت: چرا به یک چهره راضی شدی که فکر کردی فقط همین یک تصویر وجود دارد؟

برداشت: سکوت کن و صدا نکن، چون زمان جنگ و نبرد فرا رسیده است. اگر مردی از گروه نظامی هستی، به میدان بیا.