غزل شمارهٔ ۲۹۷۴

برداشت: زمانی که دل به طرف معشوق میل کند، نشانه‌ای از آن به کسانی که حالتی از بی‌خبری و بی‌سر و سامان دارند، خواهد رسید.

برداشت: از رنگ و نشانه‌ای که در روز الست (روز عهد و پیمان) وجود داشت، پیامی به جان مؤمن و کافر آمد.

برداشت: از آن‌جا که خشم و مهربانی که از آن دریا به ما می‌رسد، اشاره‌ای به سنگ و اشاره‌ای به گوهر دارد.

برداشت: بر روی سنگ نشانی وجود دارد که به ما می‌گوید باید به حال خود توجه داشته باشیم و در هر لحظه از زندگی یادآور می‌شود که به ارزش و زیبایی نفس خود اهمیت بدهیم.

برداشت: نقشی که بر روی سنگ نقش‌بسته، نشانی است از خالق آن. هر لحظه می‌توان به نشانه‌ای از آن خالق اشاره کرد.

برداشت: زمانی که به جواهر اصلی اشاره شد، گداختن او سبب زیبایی و درخشش خاصی شد. چه خوب و دل‌نشین است این اشاره‌ای که روشن و نورانی است.

برداشت: پس از ذوب شدن و شکل‌گیری گوهری در دماهای بسیار بالا، زمانی که به نقطه‌ای خاص می‌رسد، نشانه‌هایی از گرمای آتش را نمایان می‌کند.

برداشت: به طور خلاصه می‌توان گفت که با ظهور یک نشانه از سوی خداوند بزرگ، حیات و تحول عظیمی به وجود آمد. این نشانه باعث شد که همه‌چیز در هم تنیده و دگرگون شود، مانند طغیانی که دریا را به هیجان می‌آورد.

برداشت: ما پیامی داریم از تبریز و شمس دین، مانند این که تشنه‌ای نشانی از چشمه کوثر بگیرد.