غزل شمارهٔ ۲۹۷۳

برداشت: تو که نشانه‌ای از زیبایی و جمال هستی، مقصود و هدف زیبایی توست و دیگران تنها بهانه‌ای برای این جذب زیبایی هستند.

برداشت: اگر نقاش جمال تو را به عنوان قبله خود نمی‌داند، پس هدف او از کشیدن نقش و ساختن خانه چیست؟

برداشت: ای صد هزار شمع که به امید روشن شدن در کنار تنور عشق تو نشسته‌اید، هر کدام آماده‌اند تا با یک شعله به عشق تو زنده شوند.

برداشت: ای رشته‌های موهای زیبای تو، گردن‌بند ما را بسازید تا پرنده‌ی روح بتواند در آن حلقه لانه‌ بگزیند.

برداشت: به نظر می‌رسد که در مجلس آن شاه، نه به سمت این طرف می‌رود و نه به سمت آن طرف، بلکه به نوعی در جای خودش ثابت مانده است.

برداشت: این جمله به بیان این نکته می‌پردازد که چه کسی می‌تواند به افتخار تبریز و شمس دین اشاره کند، چرا که درختی بزرگ از دانه‌ای کوچک به وجود آمده است. به عبارتی دیگر، رشد و شکوفایی یک شخصیت یا یک ملت، گاهی از یک آغاز کوچک و ناچیز شکل می‌گیرد.