غزل شمارهٔ ۲۹۷۱

برداشت: وقتی به قمارخانه می‌روی و شروع به بازی می‌کنی، کارت نشان‌دهنده‌ی واقعیت تو می‌شود، هرچند که در اصل تو به واقعیت نیامده‌ای و فقط در حال بازی هستی.

برداشت: ای جان، با تمام خوبی‌هایت در اینجا که اصل و اساس کار است، چرا خود را سازگار نمی‌کنی؟

برداشت: به نظر می‌رسد که من همیشه در حال عبادت و نماز هستم، اما برادر، وقتی که تو حرفی نمی‌زنی، انگار که من هم نماز نمی‌خوانم.

برداشت: با افرادی بی‌مقدار صحبت نکن، زیرا این کار موجب می‌شود که در کنار بزرگان و شاهان قرار نگیری. اگر می‌خواهی مردی با عظمت باشی، باید از این کار خودداری کنی.

برداشت: چرا خود را مانند مجسمه‌ای بی‌حرکت کرده‌ای؟ در حالی که بر روی لباس آدمی، تو زیباترین طراحی هستی.

برداشت: چرا بر اسب نشسته‌ای، ای دوست با پادشاهان، در حالی که پشت سرت چندین هزار پیرمرد عرب قرار دارند؟

برداشت: دل شفاف و آسیب‌پذیر خود را از سنگدلی معشوق رها کن و به جشن و سرور بشتاب تا لذت‌های روح‌نواز را ببینی.

برداشت: در دل تو شوری از خوشحالی وجود دارد که جان تو نیز از موسیقی و نغمه‌های دلنشین پر می‌شود.

برداشت: در حال خوشحالی و رقص و پایکوبی با جمعی از زیبارویان، در روشنی چهره آن پادشاه به وجد آمده‌ای.

برداشت: سلطنت تو را با مهربانی در آغوش می‌گیرد، ای پیشوای خاصان، همیشه در کنار ما باش، چون تو امانت‌دار رازها هستی.

برداشت: گاهی از زیبایی عشق و گاهی از نوشیدن شریعت خوشحال می‌شوم، گاهی با حضور محبوبم و گاهی با ناز و فریبش دلربایی می‌کند.

برداشت: هدف و مقصود شمس دین، همانا خداوند و مقام بلند اوست. تمامی معرفت و رازها به خدمت او در آمده‌اند، چون پرنده‌ای که در پی اسرار پرواز می‌کند.

برداشت: هر کسی که در دلش گاهی به یاد تبریز بیفتد، حتی اگر هندویی باشد، به نوعی زیبایی و طراوت را در دلش احساس می‌کند.