غزل شمارهٔ ۲۹۶۹

برداشت: بوی کباب به مشام می‌رسد و دل من هم به خاطر آن آتشین و تپنده است. هر چیزی که در بازی زندگی گم شده، می‌توانی دوباره پیدا کنی.

برداشت: وقتی زنده‌ای و سرافراز، باید خود را به گونه‌ای همچون یک بنده ببینی؛ در غیر این صورت، دیگر ما را نخواهی یافت.

برداشت: ای آقا، بی‌خیال ما شو و فقط از زیبایی و جذابیت عشق و دیوانگی صحبت کن. دهانت را باز کن و از شوق و شیدایی بگو، حتی اگر به خاطر آن شراب مست شده‌ای.

برداشت: دیروز محبوبم ظرفی از طلا به من داد و گفت: اگر احساس خواب‌آلودگی می‌کنی، دیگر از نوشیدن آن پرهیز نکن.

برداشت: در اینجا شخصی به دیگری می‌گوید که نمی‌خواهد از جایی بلند شود، اما آن دیگری به او پاسخ می‌دهد که اگر نمی‌خواهی برخیزی، من کاری می‌کنم که تو را به حرکت وادار کنم. حتی اگر مست و خراب باشی، من بر سر تو می‌ریزم تا تو را بیدار کنم.

برداشت: وقتی که آن زیبایی بر من نازل شد، فنا و زوال جهان را مشاهده کردم و حالا مانند دریاچه‌ای خروشان، من هم به مرغ آبی تبدیل شدم.

برداشت: ای آقا، خشم خود را آرام کن و دیگر ما را معذب نکن. ما چه گناهی کرده‌ایم اگر تو ما را نادیده بگیری؟

برداشت: در عمق چاه به اله‌ای که پرستش‌اش می‌کنم، گفتم که خود را تیره و تار احساس می‌کنم، مثل کسی که در زمان راز و نیاز، نقاب به چهره دارد و خود را پنهان کرده است.

برداشت: ای آقای بزرگوار، تا زمانی که تو در این منطقه حضور داری، گاهی از من سوال می‌کنی و گاهی هم به من جواب می‌دهی.

برداشت: ای شمس حق تبریز، من زبانم را به خاطر تو بسته‌ام، زیرا هیچ چشمی نمی‌تواند نورت را مانند خورشید تحمل کند.