غزل شمارهٔ ۲۹۶۸

برداشت: ای نغمه‌سرایان پنهان، با صدای دل‌نوازتان، دل‌های مشتاق را سیراب کردید.

برداشت: جان من برای همیشه تشنه شده و این تشنگی از حد و اندازه فراتر رفته است. آیا این نتیجه جدایی است یا نوشیدن باده‌ای از محبت و لطف؟

برداشت: ای زهره، با زیبایی که داری، از هر دو حالت یکی را انتخاب کن: یا به نوای همدلانه بپرداز یا پرده‌ای از آزادی بیفکن.

برداشت: اگر ساز را به نغمه‌ای نغزا و ناهنجار بزنید، در دل غم و ناراحتی می‌افکنید. پس با خوشی و نغمه زیبا بنوازید، مگر اینکه از بدبختی و بی‌نوا بودن رنج می‌برید.

برداشت: بدون کشیدن زخمه بر چنگ، نه موسیقی وجود دارد و نه صدایی. پس ای تو، زخمه را بکش که اگر زخمه‌ای نباشد، چنگ نمی‌تواند شکوه و زیبایی‌اش را به نمایش بگذارد.

برداشت: اگر بندها و ارتباط‌ها را قطع کنند، در کنار تو پیوندی تازه برقرار خواهند کرد. پس چرا اینقدر ناراحت هستی؟

برداشت: تو خود شخص باارزشی هستی که همیشه در کنار دیگران هستی و در محفل بزرگان، زیبایی و ارزش تو از جان و وجودت فراتر رفته است.

برداشت: سکوت کن زیرا من به شدت مست هستم، اگر دو دستم را نبندی، ممکن است که جام را بشکنم اگر فقط یک لحظه صبر کنی.

برداشت: من فردی هستم که خسته و فرسوده شده‌ام و زخم‌های زیادی بر جانم دارم. من به مصلحت اندیشی اعتقادی ندارم و به همین دلیل، تو نمی‌توانی با من مخالفت کنی یا در برابر من بایستی.

برداشت: بسیار شکست‌خورده و ناتوانی هستم، هم در مقابل دشمنانم قرار دارم و هم به اندازه یک سنگ سخت و مقاوم، در تحمل مشکلات و فقر تلاش می‌کنم.

برداشت: به خاطر شدت اندوه و درد فراق، دوزخ در درونم شعله‌ور است و من از این آتش نمی‌توانم فرار کنم.

برداشت: وقتی عطار شور و شوق ما را دید، به‌وضوح طبل‌ها را در جشن بزرگ خُدایی شکست.

برداشت: زمانی که به تبریز رفتم و با شمس‌الدین صحبت کردم، بدون نیاز به حتی یک کلمه، صدها مطلب را درباره وحدت خداوند بیان کردم.