غزل شمارهٔ ۲۹۶۷

برداشت: دولت دوباره لب به نوا گشود و سرود خوشی به گوش رسید. ای جان، تو هم با دست خود همراهی کن و با پا، آن دل شاد را به حرکت درآور.

برداشت: آسمان درخشان شده و دنیا شاداب گشته است، سفره‌ای زیبا پهن شده و ندایی از می‌آید.

برداشت: به عطر بهار بر روی چمن‌های سرسبز نشسته‌ایم و در عشق، زیبایی‌های عشق را با شور و شوق تجربه می‌کنیم.

برداشت: او مانند دریا است و ما مانند ابرهای او هستیم، او مانند گنجی است و ما مانند ویرانه‌ای در کنار او. در نور آفتاب، ما همچون ذره‌های ریز می‌مانیم.

برداشت: من در حالتی پر شور و شوق هستم و از من عذرخواهی کن. بگذار تا به عشق و به جمال پیامبر، به عمق نور و روشنایی بپردازم.