غزل شمارهٔ ۲۹۵۹

برداشت: ای آن کس که همه موجودات به تو وابسته‌اند، حالا با دیدن نشانه‌ای از زخم تو، متوجه می‌شوی که همه چیز در جهان از تو نشأت می‌گیرد.

برداشت: بزن زخم دیگری به من؛ دیگر از تو دارویی نمی‌خواهم. حتی اگر یک جهان هم باقی نماند، برای من مهم نیست چون تو به اندازه صد جهان برایم ارزش داری.

برداشت: اگر بگویم که تو حقیقتی مانند جان من هستی، چرا در اینجا حاضر نمی‌شوی؟ چرا نمی‌کوشی تا به من نزدیک‌تر شوی، در حالی که تو روح روح منی؟

برداشت: ما مانند درختانی هستیم که تحت تأثیر دست صنع تو قرار دارند. درختان به وسیله‌ی باد می‌پیچند و حرکت می‌کنند، هرچند که این حرکت ممکن است در نظر نیاید.

برداشت: از آن باد سبز به زندگی و طراوت می‌رسیم و از آن باد زرد به زوال و پژمردگی دچار می‌شویم. اگر برگی را از درخت بیفکنیم، چه می‌توانیم از میوه برداشت کنیم؟

برداشت: در تصویر باغ، در واقع میوه‌ها در پیش‌اند. تو در نهایت، اولین گوهر را به مقصد می‌رسانی.

برداشت: می‌خواهم از تو صحبت کنم و از دیگران فاصله بگیرم، تو پنهان می‌شویی و ما را در یک صف قرار می‌دهی.