غزل شمارهٔ ۲۹۵۷

برداشت: در آثار روحی و لطیف، جان انسان در چگونگی زندگی و عرضه خود شکسته و نمایان می‌شود. همان‌طور که این دنیا به پایان می‌رسد، دنیای دیگری در حال شکل‌گیری و تجلی است.

برداشت: بازار طلا و جواهر را ببین که چقدر با طلا پر شده است، هرچند که به خاطر ضربه‌های تیشه، سنگ‌زاری که از آن طلا به دست می‌آید، شکسته و خراب شده است.

برداشت: تا زمانی که تو با آرامش خود به مسئله‌ای فکر نکردی، دل من در سکوت بود. اما وقتی که موضوع به اندیشیدن تو رسید، همه احساسات و رازهایم باز شد، مانند دهانی که بسته بود و حالا باز شده است.

برداشت: در طول زمان، هزاران خانه ساخته شده‌اند، اما هیچ‌کدام از آن‌ها نتوانسته‌اند به شکلی در دل و وجود یک مهندس به عنوان راز باقی بمانند.

برداشت: در ذهن مهندس، تصاویری پنهان از چیزی وجود دارد که عمق بیشتری دارد و در دل فردی دیگر نیز احساساتی نهفته است. این نشان‌دهنده‌ی پیچیدگی و غنای معنایی است که در وجود انسان‌ها نهفته است.

برداشت: وقتی دل انسان پاک و صاف شود، می‌تواند به اوج کمال و فهم عمیق دست یابد. در این حالت، هیچ کس در این عالم بی‌نهایت و غیرمادی از بین نمی‌رود.

برداشت: از تبریز، شمس دین را با دعای دلخواه خود بخواه تا از باغی که زمان در آن معنا ندارد، چیزی به ما هدیه دهد.