غزل شمارهٔ ۲۹۵۶

برداشت: ای عزیز، دل را از وابستگی به نام‌های نیک رها کن تا بتوانی به تمام اسرار وجود پی ببری.

برداشت: اگر تو عاشق الهی هستی، نباید به شأن و مقام انسان‌ها فکر کنی. در عشق، انسان‌های خام به دنبال مقام و ارزش‌های دنیوی هستند.

برداشت: عاشق باید همچون قند باشد، بدون شک و تردید، و باید روحی بزرگ داشته باشد؛ زیرا او به کسی متعلق است که در مقام بالایی قرار دارد.

برداشت: وجود تو از هر طرف و به طور کامل در چشمانت مشاهده می‌شود، مثل اینکه در عشق زلف‌های شام، مجذوب شده‌ام و خودم را گم کرده‌ام.

برداشت: در عشق، جهل به عنوان واقعیات پیچیده و نامعلوم شناخته می‌شود، در حالی که علم به عنوان چیزی ساده و دست‌یافتنی مطرح است. شخص نادان حتی در علم نیز به مشکلات و چالش‌ها برخورد می‌کند، اما دانای واقعی به عمق علم و حقایقش دست می‌یابد.

برداشت: از کوچه‌ای که نشانی از او نیست و در دنیای نادانی و دانایی، از جانش که سرشار از عشق است، به تو درود می‌فرستم.

برداشت: بر فراز عشق، بدون هیچ حجاب و موانعی، همچون ماه درخشان دیده‌ام و اکنون در در خودم مانده‌ام به خاطر شیوه‌ها و سبک‌های این عشق.

برداشت: اگر مست هستی یا اگر بی‌خیالی، من نه از ساز و نی‌ام، بلکه از روش و شیوه‌ام می‌نوشم و مست شراب این جام هستم.

برداشت: آن چهره‌ای که مانند آتش می‌درخشد و زیر زلف‌های زیبا و دلربا قرار دارد، جان دل‌انگیزی را در دام‌هایی که به دور گردنش بسته شده، به حبس کشیده است.

برداشت: دل‌تنگی و غم تو به شدت می‌زند و باعث می‌شود که وقتی دلت پر از غم می‌شود، به یاد بیاوری که واقعاً ارزش این غم را نداری و در این میان، جان تو چه چیزی را از دست می‌دهد.

برداشت: ای جان، شب تولدت را به یاد می‌آورم؛ شبی که به من عشق و محبت بخشیدی. آنچه را که به من اعطا کردی، از جانم به خاطر تو اطاعت می‌کنم و تسلیم هستم.

برداشت: ای روح، تو بر فراز آب‌ها پرواز کردی و بر سواحل قدم زدی. دل سپردی و خریدی آنچه را که تو را اسیر و بنده خود کرد.

برداشت: هرچند ما اهل دنیا و هرج و مرج هستیم، تو ای شمس، همچون یک ولی و بزرگ، ما را در کنار خودت قرار می‌دهی و به ما توجه داری، همان‌طور که نظامی در تبریز به هنرش شناخته شده است.