غزل شمارهٔ ۲۹۵۳

برداشت: تو دوباره برگشتی تا ما را با شور و شوقی مانند موسیقی داوود درهم بیامیزی، همان‌طور که او در روزگاری با نغمه زبورش دل‌ها را به وجد می‌آورد.

برداشت: ای مصر پر از نعمت و زیبایی، یا ای یوسف که جان زندگی یعقوب هستی، از صبوری و طاقت من نپرس.

برداشت: وقتی آن روز بزرگ دوباره فرارسید و همراه با خود مشکلات و سرزنش‌ها را به همراه آورد، من به او گفتم آیا تو همان خورشید یا نور هستی که همه چیز را روشن می‌کند؟

برداشت: ای آسمان بالا، در این حال بی‌تابی کن و از طرفی، زمین هم در این غم خاموش است و حضور دارد.

برداشت: ای معشوق زیبا، تو که بسیار جذاب و فریبنده‌ای، دل من به خاطر تو بسیار شیرین و شاد است و به حدی به تو حساس هستم که نامت را به زبان نمی‌آورم.

برداشت: زمانی که خورشید طلوع می‌کند، چرا باید خود را با تابش آفتاب چهره‌ات نشان بدهی، در حالی که این کار از نادانی و ناآگاهی تو ناشی می‌شود؟

برداشت: سلیمان دوباره بر تخت پادشاهی خود نشسته است، بنابراین جانت را برای او فدا کن، چرا که ارزش این کار کمتر از فدا کردن یک مورچه نیست.

برداشت: وقتی که در پرده نشسته‌ای و اسیر عواطف هستی، چرا خود را رسوا نمی‌کنی؟ این وضعیت نه به خاطر خجالت و نه به خاطر بزرگمنشی توست.

برداشت: چرا به کسی که عقلش را نمی‌فهمد، یادآوری می‌کنی که چقدر دور از عقل و درک است.

برداشت: یک بار دیگر بازی صیاد آغاز شده است، ای خانه، اگر از او بدی نمی‌بینی، پس چرا از او دل‌سردی؟

برداشت: تجلی الهی دوباره از مقام بلندش بازگشته است. ای روح، مانند موسی نعره بزن و کوه طور را به حرکت درآور.

برداشت: تو به خانه‌ای بازگشتی که در آن زمان به سمت قبله‌اش می‌چرخد و به خدا قسم، همیشه در ظهور و بروز خوبی بر اساس دین خود قرار داری.